Poem  –  Chicago 

‘My age, my beast!’ – Osip Mandelstam 
On the lips a taste of tolling we are blind

The light drifts like dust over faces

We wear masks on our genitals

You’ve heard of lighting cigarettes with banknotes we used to light ours with Jews

History is made of bricks you can’t go through it

And bricks are made of bones and blood and

Bones and blood are made of little tiny circles that nothing can go through 

Except a piano with rabies

Blood gushes into, not from, our wounds

Vietnamese Cuban African bloods

Constellations of sperm upon our bodies

Drunk as dogs before our sons

The bearded foetus lines up at the evolution-trough

Swarmy bloods in the rabid piano

The air over Chicago is death’s monogram

This is the Were-Age rushing past

Speed: 10,000 men per minute

This is the species bred of death

The manshriek of flesh

The lifeless sparks of flesh
Covering the deep drums of vision

O new era race-wars jugular-lightning

Dark glance bursting from the over-ripe future

Know we are not the smilelines of dreams

Nor the pores of the Invisible

Piano with rabies we are victorious over

The drum and the wind-chime

We bite back a voice that might have emerged

To tame these dead bodies aid wet ashes 

Sarta – Shyamal 

जबसम्म नारी बलात्कृत भइरहन्छे
र आकास धुजा धुजा पार्ने गरी

महासागर सुक्ने गरी चिच्याइरहनेछ

जबसम्म चरा कैद गरिएको हुन्छ पिँजडामा

उसले आफ्ना स—साना चुच्चाले

फलामको पिंजडा भत्काउन छाड्ने छैन

परन्तु जीवित नै हुनेछ करुणा र कोमलता

प्रेमीहरूले छिनाल्नेछन् आफुलाई बाँध्ने सिक्रीहरू

प्रेम चलिरहनेछ ।
जबसम्म हत्याराको मुठीमा छटपटिएको हुन्छ न्याय

र पैसा हुन्छ डाँकाको ब्रिफकेशमा

जबसम्म आलमारीका किताबमा बन्द हुन्छ इज्जत

र शिक्षा बेरिएको हुन्छ

काँजो बेरिएजस्तै मास्टरको लट्ठीमा

जबसम्म बसिरहनेछ हत्यारा आरामदायी मेचमा

र मानिसहरु हुनेछन् त्यसभन्दा तल भुईंमा

धर्ती कम्पायमान भइरहनेछ ।
त्यतिन्जेलसम्म जन्मिरहनेछन् स्पार्टाकसहरू

जबसम्म चराहरुले गीत गाउन छाड्ने छैनन्

जबसम्म जमीन बाँझो हुन्छ र

कोदालीले विना काम

कुनामा झोक्राइरहनुपर्छ

किसानले जबसम्म हातमा लाठी लिएर

जमीन जोगाइरहनुपर्छ

क्रोध बढिरहनेछ ।
पानी भएसम्म नदी बगिरहनेछ

चेत भएसम्म मानिस छट्पटाइरहनेछ

विश्वास भएसम्म मानिस विश्वास गरिरहनेछ

आशा भएसम्म हौसला भइरहनेछ

बाजा भएसम्म सुनिइरहनेछ ताल, सुर र नाद

यो मन झंकृत भइरहनेछ ।
यी निराशा, क्रोध र हो—हल्लाका बीच

शिशुहरु जन्मिइरहनेछन्

र तिनकी आमाका पवित्र स्तनबाट

जीवन रसाइरहनेछ

मानिस आफ्नै देवताबाट मुक्त नभएसम्म

दासमोचन भएको मानिने छैन

त्यसपछि पनि अनन्तकालसम्म

मानिसहरुको आवाजले हावा कम्पित भइरहनेछ

जीवन चलिरहनेछ ।

Rajdhanima Truck – Shyamal 

इँटा बोक्छ
सिमेन्ट र फलामका छडहरु बोक्छ

ढुङ्गा, बालुवा र काठ बोक्छ

बोक्छ झ्यालका लागि सिसा

र बोक्छ उज्यालोका लागि

मैनबत्तीको बाकस पनि

ओलम्पिकको तेज धावक झैं

राजमार्गमा दुर्गुछ ट्रक

कहाँ जान्छ ?

थाक्छ

लामो—लामो सुस्केर हालेर

विश्राम गर्छ,

सडक छेउ

थकाल्नीको पसलमा घुसेर माग्छ डिजेल

निस्पट्ट अँध्यारोमा

हेडलाइट बालेर दगुर्छ मात्तिदै

पिसाब गर्न रोकिन्छ झाडीनिर

र दुगर्छ फेरि गति बदल्दै

सयौं घुम्तीहरुको राजमार्गमा

आृहोरदोहोर सधंैको

यो ट्रक कहाँ जान्छ ?

ओसारेका

थुप्रै सामानहरु जोडेर

घर बनाउँछ उ

र शीतमा निथ्रुक्क भिजेर

बिताउँछ केही छिन रात

र पुनः बेपत्ता हुन्छ बाक्लो हुस्सूमा

दुइटा आँखा बालेर,

यसरी सधैँको ओहोरदोहोर

ओहोरदोहोर हुन्छ

पेट्रोल पम्प राखेर बसेका

राजमार्ग छेउका मानिसहरु हो ।

यो ट्रक कहाँ जान्छ ?

Dashaniko Lehanga – Shyamal 

तातो हावाको झाँकाले
फरफराउँछ

पराजित मुलुकको झन्डाजस्तो

दसनीको लेहङ्गा ।

धेरै चोट सहिसक्यो

धेरै रगत बगाइसक्यो

धेरै बलात्कार खपिसक्यो

जमिन्दारको बाँझो खेतमा

धेरै कुलो लगाइसक्यो

घामपानीको मारले

जति मधुरो देखिए पनि

अझै रङ्गीन छ

हजारौँ फूल फुल्ने उद्यानजस्तो

दसनीको लेहङ्गा ।

दाउरा लिन गएको

जङ्गलबाट फर्केन

कसैलाई थाहा छ कि

कहाँ फरफराइरहेछ बुट्टेदार

दसनीको लेहङ्गा ।

Naya Taar – Rabindra Nath Thakur 

सितारका पुराना तारहरु सबै एउटा–एउटा गर्दै खोल, त्यसमा नयाँतार जोड ।

दिउँसोको मेला अब शेष भयो, रातको आसन शुरु भयो,

पुरानो स्वरलाई राख्ने कोशिश नगर, त्यसको दिन अब बितिसक्यो !

अब सितारमा नयाँ तार लगाउ !

आकाशको विशाल तिमिर पस्न दिन आङ्खना ढोका खोलिराख !

सात लोकका निस्तब्धता उसँग आङ्खनो घरमा आउन देऊ !

आजसम्म तिमीले जुन गीत गाएका थियौ आज त्यसको अवशेष

भयो,

यमि वाद्य तिम्रा वाद्य हुन्, यो कुरो भुलिदेऊ ।

आङ्खनो सितारमा नयाँ तार लगाऊ !