शकुन्तला नम्बर दुइ – प्रकाश सायमी    

तिलस्मी दाँतलाईकृत्रिम माजनले चमक दिएर

एक अस्वभाविक मुस्कानकासाथ

फोसिल उडेको बेल्जियमी ऐनामा

आफ्नो अनुहारको भूगोल हेर्दै

हठात् अाजलीले आफ्नो हराएको औंठी सम्झी

त्यो औंठी

उनले पोखरीमा कतै पोखरामा हराएकी थिई

मनमा उत्ताल पोखरीहरु पौडिरहेको बेला

अाजली त्यो औंठीसित खेल्थी र भन्थी-

म कदापि शकुन्तला बन्न चाहन्नँ ।

समयले उनलाई

आज शकुन्तलाको अर्को रुप दिएको छ

औठी हराएकी शकुन्तला

स्वर वर्णमालाको पहिलो अक्षरमा नाम धारण गरेकी

अक्षरी

कक्षा कोठामा

क्लास टीचरले हाजिरीकापी

पल्टाउने बित्तिक्कै उठ्थी

र ऊ बस्दा

अरु उठ्ने क्रममा हुन्थे

सदैव

कक्षा कोठामा उनी रोलनम्बर एक थिई

र त्यो नै तिनको परिचय थियो

आज इतिहासले

तिनलाई रोलनम्बर दुई बनाइदिएको छ ।
नजीर भन्छ –

ऊ गाउनको लागि होइन

ऊ गुन्गुनाउनको लागि जन्मिएकी हो

सँधै ऊ बिहानीमा घिमिरेको हिमालकी छोरी बन्थी

तर समय सरगमले

आज उनलाई

गीतमा होइन गणितमा अल्झाइदिएको छ ।