पाप लाग्छ – लक्ष्मीप्रसाद देवकोटा

नटिप्नु हेर कोपिला

नचुँड्नु पाप लाग्दछ

नच्यात्नु फुल नानी हो

दया र धर्म भाग्दछ
नछोप्नु है चरी बरी

सराप आँसु लाग्दछ

नमार्नु जन्तु है कुनै

बसेर काल जाग्दछ
न घाउ चोट लाउनू

सडेर चित्त पाक्दछ

धुलो नफेक्नु नानी हो

उडेर भित्र ढाक्दछ
हिलो नखेल्नु फोहरी

खराब दाग लाग्दछ

न चित्त है दुखाउनु

डसेर आँसु बग्दछ
बनेर फुलझैँ सधैँ

हँसाउनू सुवास दी

सधैँ रमाउनू जगत्

रमेर नित्य आस दी
जताततै छ ईश रे

छ सुन्नु त्यो विचार रे

छकाउने लुकाउने

नराख भाव क्यै गरे

कविता – शून्यमा शून्य सरी

संसार रूपी सुख स्वर्गभित्र,
रमें रमाएँ लिइ भित्र चित्र ।
सारा भयो त्यो मरुभूभि तुल्य,
रातै परेझैं अब बुझ्छु बल्ल ।
रहेछ संसार निशा समान,
आएन ज्यूँदै रहँदा नि ज्ञान ।
आखीर श्रीकृष्ण रहेछ एक,
न भक्ति भो, ज्ञान, नभो विवेक ।
महामरुमा कण झैं म तातो,
जलेर मर्दो बिनु आश लाटो ।
सुकी रहेको तरु झैं छु खाली,
चिताग्नि तापी जल डाल्न फाली ।
संस्कार आफ्नो सब नै गुमाएँ,
म शून्यमा शून्य सरी बिलाएँ ।
जन्में म यो स्वर्गविषे पलाएँ,
आखीर भै खाक त्यसै बिलाएँ

लक्ष्मीप्रसाद देवकोटा
Devkota1 (1)