कविता – प्रार्थना कि निशी – लक्ष्मी प्रसाद देवकोटा

लक्ष्मी प्रसाद देवकोटा

लक्ष्मी प्रसाद देवकोटा


क.

पलक निमीलित आज निशि,
प्रार्थना छन् सलिलदृशी !

ख.

दुइटा उडुकण ढुल्कन्छन्
बादलपरेला छिचली !

ग.

निश्चल, निस्पन्द !
श्वासबन्द !

घ.

क्षणकन पार्छिन् अनन्त–दर्पण !
अर्पण !

ङ.

निभिरहेछ संसार उनको !
उडिरहेछ नीरव,
दुइटा पखेटा क्रन्दनको !

च.

बज्दछ अश्रुतबीच मसिनो
मनको तार !
अन्तर–श्वसनकनको परी प्रहार !
“ए ! सुन्दर !
एक किरण !
अमृत मुहार ! ……….”

छ.

जीवन घडीजस्तो छ !
व्यष्टि, समष्टि !
घडीका सूईका दुई हात
जोर्छिन् शिरमा, रात !
आँखा मुदी,
माग्छिन् प्रभात !