कुनै बाटोमा तिमी – प्रकाश सायमी     

कुनै बाटोमा तिमी एक्लै

कुनै बाटोमा म एक्लै

आकाश त एउटै छ हाम्रो

तर धर्ती बेग्लाबेग्लै

तिमी नदी भई बग्छौ

म पहाड भई छेकिन्छु

तिमी पहाड हुँदा

म मैदानमै रोकिन्छु

अस्ताइरहेछ घाम-जून

साँझ बिहान एक्लैएक्लै
उच्छ्वासहरु उठेका

शून्य निस्तब्ध पथमा

हिँडिरहेछ जीवन

चक्कै छुटेको रथमा

पुग्छौँ कहाँ कहाँ खै

छलेर आफैलाई
पत्थरको चोट भन्दा

नमिठो एक्लोपन छ

साथी छुटेर यात्रा

दुखिरहेको मन छ

कहाँ थियो म जानु

फर्कें कहाँ म एक्लै
आकाश त एउटै छ हाम्रो

तर धर्ती बेग्लाबेग्लै

शकुन्तला नम्बर दुइ – प्रकाश सायमी    

तिलस्मी दाँतलाईकृत्रिम माजनले चमक दिएर

एक अस्वभाविक मुस्कानकासाथ

फोसिल उडेको बेल्जियमी ऐनामा

आफ्नो अनुहारको भूगोल हेर्दै

हठात् अाजलीले आफ्नो हराएको औंठी सम्झी

त्यो औंठी

उनले पोखरीमा कतै पोखरामा हराएकी थिई

मनमा उत्ताल पोखरीहरु पौडिरहेको बेला

अाजली त्यो औंठीसित खेल्थी र भन्थी-

म कदापि शकुन्तला बन्न चाहन्नँ ।

समयले उनलाई

आज शकुन्तलाको अर्को रुप दिएको छ

औठी हराएकी शकुन्तला

स्वर वर्णमालाको पहिलो अक्षरमा नाम धारण गरेकी

अक्षरी

कक्षा कोठामा

क्लास टीचरले हाजिरीकापी

पल्टाउने बित्तिक्कै उठ्थी

र ऊ बस्दा

अरु उठ्ने क्रममा हुन्थे

सदैव

कक्षा कोठामा उनी रोलनम्बर एक थिई

र त्यो नै तिनको परिचय थियो

आज इतिहासले

तिनलाई रोलनम्बर दुई बनाइदिएको छ ।
नजीर भन्छ –

ऊ गाउनको लागि होइन

ऊ गुन्गुनाउनको लागि जन्मिएकी हो

सँधै ऊ बिहानीमा घिमिरेको हिमालकी छोरी बन्थी

तर समय सरगमले

आज उनलाई

गीतमा होइन गणितमा अल्झाइदिएको छ ।

विचाराधीन – प्रकाश सायमी 

यो समयकेवल मेरो हृदय जान्दछ

म किन घर फर्किन चाहन्छु ?
यतिबेला विस्तारपूर्वक

भन्नुको अर्थ

अझ अस्पष्ट हुन सक्छ
यतिबेला पछिल्लो वाक्यले

अघिल्ला वाक्यसित

कुनै मेल राख्दैन
भन्ने नै हो भने

यतिबेला

एकको संवेदनाले

अर्कोसित

सहानुभूति राख्दैन

म यसकारण

घर फर्किन चाहन्छु
यतिबेला म कमजोर छु

रुग्ण र नग्न भइरहेछु

तर

मसँग घरको सम्पूर्ण अर्थ छ

……जसरी सारा घर छोडेर गएकाहरु

फर्किन पाएनन्

हराए
घर बाहिरका सारा दृश्य नष्ट छन्

घरभित्र पनि सम्भवतः

नष्ट नै होलान्

तर पनि

म घर फर्किन चाहन्छु

जबकि त्यो मेरो गन्तव्य होइन

त्यहाँ मलाई पर्खिरहेका कोही छैनन्

यतिबेला

मेरो घर जत्ति सुरक्षित

यो देश पनि छैन ।

मोफसलमा – प्रकाश सायमी   

कारिन्दाको कुर्सिमा छु

गृहस्थीको सपना छाउँछ टेबुल भरि

घरको पलङ्गमा छु

हाकिमको सपनाले तर्साउँछ रात भरि

यो मुलुकमा म बाहेक अरुको एक्लो छ ?

म सोध्छु- आफैलाई घरिघरि

निरुत्तर उभिन्छु

आफ्नै तस्विर अगाडि

ऐना भएर ।
छियाछिया भएर सजिन्छु

विधवाको सिउँदो भरि

यो मुलुकमा मभन्दा कमजोर को होला र ?

एउटा सिङ्गै गाउँ सुतेको छ मभित्र

र जतै म जान खोज्छु त्यो ब्युँझिन खोज्छ

र जतै म भाग्न खोज्छु त्यो पछ्याइरहन्छ

एउटा अर्को पनि गाउँ छ- मेरो आँखामा

जो भत्किनै लागेको छ

पूर्वमा घाम नफुटदै

यसको मन फाटिसक्छ

आवाजहरुको रङ्गीन जङ्गलमा

खोजिरहन्छ यो आफ्नै आवाज

विज्ञापनको भाषामा

अखबार खोजिरहेछ

आफ्नो आवश्यकता

एउटा अनुहार बोकेर आएको छ- चिठ्ठी

एउटा चिठ्ठी बोकेर आएको छ आमाको अनुहार

धेरै कुरा देखिन्छ- आमाको अनुहारमा…।
पहिरोमा डुब्दै गरेको गाउँ

सपनामा भत्किँदै गरेको गाउँ

एक्लो/दुर्बल/कमजोर

त्यो गाउँमा एउटा पहाड पनि छ

एक्लोपनको पहाड !
म त्यो गाउँमा अब पुग्न सक्दिन

एउटा गाउँ नै बोकेर आएको छ चिठ्ठी

एउटा चिठ्ठी बोकेर आएको छ- गाउँ ।

के माग्छु र तिमीसित –  प्रकाश सायमी   

के माग्छु र तिमीसित घामपानी सिवाय

के नै दिन सक्छौ अनिँदो बिहानी सिवाय

मेरो कसम तिम्रा निम्ति कति जुठो भो

चोखो त क्यै छैन तिम्रो जवानी सिवाय

नबुझाउ पहेली मनको म बुझ्दिन खै

स्पष्ट त क्यै भएन उही बानी सिवाय

सपना देख्छु रंगीविरंगी मन त त्यै हो

बदल्छु सारा चीज त्यै सिरानी सिवाय

भित्ताको तस्वीरले रगतको रंग भन्छ

के नै भन्ला शहीदको कहानी सिवाय

यै जीवन काल कोठरी भो नानू

जिन्दगी क्यै हैन पुरानो बानी सिवाय

म आपदमा तिमीसित हिँडे –  प्रकाश सायमी  

म आपदमा तिमीसित हिँडे

म सापटमा तिमीसित हिँडे
हिँड्नेहरु कहाँ कहाँ पुगे खै

म राहतमा तिमीसित हिँडे
नदीको वेगसरिको जवानी यो

म चाहतमा तिमीसित हिँडे
के नगद के बाँकी पिरतीमा

त्यै वापतमा तिमीसित हिँडे
घाउ दुखेसरिको पीडामा छुँ

म आहतमा तिमीसित हिँडे

बाटोभरि आशैआश छन् – प्रकाश सायमी 

बाटोभरि आशैआश छन्

आँखाभरि प्यासैप्यास छन्

दुवै भाव मिल्न सके

भाव एउटै हुनसके

हाँस्न सके हाँसिदिन्थेँ

रुन सके रोईदिन्थेँ

दुई मन एउटै भए अरु पनि के के हुन्थेँ
वरिपरि साँझैसाँझ छन्

तिमीसित मातैमात छन्

दुवैलाई गाँस्न सके

जिन्दगी नै जुठो पार्थेँ

हार्न सके हारिदिन्थेँ मर्न सके मरिदिन्थेँ

एकलाश जिन्दगीमा अरु पनि के के हुन्थेँ

 जाँदाजाँदै – प्रकाश सायमी

जाँदाजाँदै आज फेरि मन उधारै रह्यो

ढोकैसम्म पुगेर पनि पाइला संघारै रह्यो

छिचोलेरै पुगेको’थेँ कति आँखा बाधा थिए

चाहनाथ्यौ तिमी मेरो सपना पनि आधा थिए

खोलुँ भन्थेँ मनको ढोका सबै अपुरै रह्यो

ढोकासम्म पुगेर पनि पाइला संघारै रह्यो

काँढामाथि टेक्नु पर्यो त्यो पनि त सहेकै’थेँ

दुनियाँ नै वैरी हुँदा तिम्रो आफ्नो भएकै’थेँ

कुन सिमाना कोर्यौ दैव ! बोली अधुरै रह्यो

ढोकैसम्म पुगेर पनि पाइला संघारै रह्यो

गजल – के माग्छु र तिमी सित – प्रकाश सायमी 

के माग्छु र तिमीसित घामपानी सिवाय

के नै दिन सक्छौ अनिँदो बिहानी सिवाय

मेरो कसम तिम्रा निम्ति कति जुठो भो

चोखो त क्यै छैन तिम्रो जवानी सिवाय

नबुझाउ पहेली मनको म बुझ्दिन खै

स्पष्ट त क्यै भएन उही बानी सिवाय

सपना देख्छु रंगीविरंगी मन त त्यै हो

बदल्छु सारा चीज त्यै सिरानी सिवाय

भित्ताको तस्वीरले रगतको रंग भन्छ

के नै भन्ला शहीदको कहानी सिवाय

यै जीवन काल कोठरी भो नानू

जिन्दगी क्यै हैन पुरानो बानी सिवाय

कविता – मोफसलमा – प्रकाश सायमी 

कारिन्दाको कुर्सिमा छु

गृहस्थीको सपना छाउँछ टेबुल भरि

घरको पलङ्गमा छु

हाकिमको सपनाले तर्साउँछ रात भरि

यो मुलुकमा म बाहेक अरुको एक्लो छ ?

म सोध्छु- आफैलाई घरिघरि

निरुत्तर उभिन्छु

आफ्नै तस्विर अगाडि

ऐना भएर ।
छियाछिया भएर सजिन्छु

विधवाको सिउँदो भरि

यो मुलुकमा मभन्दा कमजोर को होला र ?

एउटा सिङ्गै गाउँ सुतेको छ मभित्र

र जतै म जान खोज्छु त्यो ब्युँझिन खोज्छ

र जतै म भाग्न खोज्छु त्यो पछ्याइरहन्छ

एउटा अर्को पनि गाउँ छ- मेरो आँखामा

जो भत्किनै लागेको छ

पूर्वमा घाम नफुटदै

यसको मन फाटिसक्छ

आवाजहरुको रङ्गीन जङ्गलमा

खोजिरहन्छ यो आफ्नै आवाज

विज्ञापनको भाषामा

अखबार खोजिरहेछ

आफ्नो आवश्यकता

एउटा अनुहार बोकेर आएको छ- चिठ्ठी

एउटा चिठ्ठी बोकेर आएको छ आमाको अनुहार

धेरै कुरा देखिन्छ- आमाको अनुहारमा…।
पहिरोमा डुब्दै गरेको गाउँ

सपनामा भत्किँदै गरेको गाउँ

एक्लो/दुर्बल/कमजोर

त्यो गाउँमा एउटा पहाड पनि छ

एक्लोपनको पहाड !
म त्यो गाउँमा अब पुग्न सक्दिन

एउटा गाउँ नै बोकेर आएको छ चिठ्ठी

एउटा चिठ्ठी बोकेर आएको छ- गाउँ ।

गजल –  म आपदमा तिमीसित हिँडे – प्रकाश सायमी 

म आपदमा तिमीसित हिँडे

म सापटमा तिमीसित हिँडे

हिँड्नेहरु कहाँ कहाँ पुगे खै

म राहतमा तिमीसित हिँडे

नदीको वेगसरिको जवानी यो

म चाहतमा तिमीसित हिँडे

के नगद के बाँकी पिरतीमा

त्यै वापतमा तिमीसित हिँडे

घाउ दुखेसरिको पीडामा छुँ

म आहतमा तिमीसित हिँडे

कविता – जाँदाजाँदै – प्रकाश सायमी 

जाँदाजाँदै आज फेरि मन उधारै रह्यो

ढोकैसम्म पुगेर पनि पाइला संघारै रह्यो
छिचोलेरै पुगेको’थेँ कति आँखा बाधा थिए

चाहनाथ्यौ तिमी मेरो सपना पनि आधा थिए

खोलुँ भन्थेँ मनको ढोका सबै अपुरै रह्यो

ढोकासम्म पुगेर पनि पाइला संघारै रह्यो
काँढामाथि टेक्नु पर्यो त्यो पनि त सहेकै’थेँ

दुनियाँ नै वैरी हुँदा तिम्रो आफ्नो भएकै’थेँ

कुन सिमाना कोर्यौ दैव ! बोली अधुरै रह्यो

ढोकैसम्म पुगेर पनि पाइला संघारै रह्यो