ज्यापु – लक्ष्मी प्रसाद देवकोटा 

छाती चिरीकन पृथिवीको

 दूधचुस्छन् मानिस,

दुहुने मै हुँ ।

धूप झरीमा आत्मा परिशुद्ध

बर्ख यी तनी बीस

नहुँदो भौँ हुँ !

श्रृङ्गार हिलो, नङ्गा फिलो,

आँखा चमचम,

आदिम खनुवा,

शरीर शिला र कलेजा गिलो

चिथरा सिमसिम,

एकलो मनुवा ।

धान धापमा रीप छ टापू,

कुहिँदो छाना,

पत्थर सिरान,

तीन पुस्तातक बन्धक आपूm

पितृ नाना,

बन्धक चिहान ।

सम्पत् पित्तलको यो थाली,

हाँडी काली,

गोल्पू घैँटो,

धुजारु दौरा झिलमिल जाली,

चिथ्रे डाली,

गोबर गुँइठो

साथी भन्नु कानो कुक्कुर,

लुते घाँटी,

उपियाँदार ।

मालिक भन्दछ कुइँकुइँ थुरथुर,

भुक्तछ छ राति,

धन–रखबार ।

विवाह स्वपना सरि झैँ पर भो,

वायुको बीज,

टिप्ला काक,

पृथिवी फलाएँ, अरुको घर गो,

बलि हो एक चीज,

ईश्वर अवाक् !