कविता – किसानको रहर – लक्ष्मी प्रसाद देवकोटा 

सानो छ खेत, सानो छ बारी, सानै छ जहान 

नगरी काम, पुग्दैन खान, साँझ र बिहान ।।

 बिहानपख झुल्किन्छ घाम देउराली पाखामा 

असारे गीत घन्किन्छ अनि सुरिलो भाकामा ।। 

काँधको शोभा हलो र जुवा हातमा कोदाली 

जीवन धान्न गर्नु नै पर्ने उकाली ओराली ।।

 छुपु र छुपु हिलोमा धान रोपेर छोडौँला 

बनाई कुलो लगाई पानी आएर गोडौँला ।।

भनेर सानी पटुकी रातो बाँधेर झरेकी

धमिलो खोला बाढीले होला कसरी तरेकी !

 गालामा साना पसिना दाना मोतीझैँ खुलेकी

घाम र पानी भोक र तिर्खा कसरी भुलेकी ।  

सुसेली हाली बयेली खेल्छ बतास रातमा

जूनले पोख्छ शीतका थोपा धानका पातमा ।।

 सुनौला बाला झुलेर होला भुइँलाई छोएको

फलेको हाँगो कहिले छ र ननुही रहेको ?  

हिमाल हाँस्छ मिलाई सेता दाँतका लहर

किसान बनी जहान पाल्ने यो मेरो रहर ।।