नेपाली कविता – आमाको छायाँ

सौतेनी आमा भन्छिन्-
‘साप्सु खोलामा जा
र, हाम फालेर मरिजा ।’
लाचार बाबु भन्छन्-
‘नौडाँडा काटेर जा
र, कतै गरिखा ।’

पि्रय,
तिमी के भन्छौ ?
म आफू जन्मँदा
नानीको साथीलाई राखेको ढुंग्रो झुन्डिएको
दुधिलोको हाँगोमा पासो लागूँ कि ?
जूनलाई पछ्याउँदै डाँडा काटूँ ?

कहाँ होला-
हृदयका पिपहरू स्वतन्त्र पखाल्ने पँधेरी ?
कहाँ होला-
धुजाधुजा आफैँलाई लुकेर सिलाउने अँधेरी ?


काटिजाऊँला नौडाँडा
या तरिजाऊँला नौखोला
म नहुनुको कठोर शून्यमा
मेरा साथी सगरका नौलाख दुःखहरू त नरोलान् ?
आँसुका धारिला फूलहरू
अभागी चिहानको छातीमा त नखस्ला ?
यो कोमल ढुंगा-माटोको मुटुमा चोट त नपर्ला ?

मेरी स्वर्गीय आमाको रुङ्रीले
खोजिरहला रुँदै
मैले टेकेको पाइतालाको चिसो डोबमा
मेरै तातो धड्कन ।

अफसोच !
अस्ताउनुपर्छ म अब
किनभने,
उभिएको छ सामुन्ने यस बेला
मैले सधैँ सपनामा देख्ने
मेरी आमाको छायाँ ।