Category Archives: Laxmi Prasad Devkota

1909 – 1959

Kavita – Ek Sundari Beshya Prati

छ प्राप्तिको सुरा शरद् ! सुखोत्सवी छ मानव ! फली, फुकी, धनी धरा सुनौलिएर मुस्किइन् ! सुधा–उरीज सप्किंदी ! स्वभावमस्त ! मुस्कुरी ! ए सुन्दरी ? रसा सरी रुमाल फर्फराउँछयौ ? रसाल भार रेशमी विचित्र चित्र रेखिए ! बन्यौ कि … Continue reading

Rate this:

Posted in Laxmi Prasad Devkota | Tagged , , , , | 3 Comments

Kavita – Ma

स्वर्ग र भूको सूक्ष्म हुँ स्पन्दन– दाना तिलको, यति छु मसिनो ! सक्छ को सम्झन ? दिल झिल्को ? अलग सचेतन सागर चेतन कण जलको ! जति जति गिर्दछु उति उति उठ्दछु ! अन्त न बलको विश्व बनाउँछु, विश्वधनी छु— … Continue reading

Rate this:

Posted in Laxmi Prasad Devkota | Tagged , , , , , | Leave a comment

Kavita – Kshitij Tira

पर पर कुइरी नील किनारा, स्वर्ग झरीकन जिमीमा छुन्छ, लामो सडकमा अडी यसबार, दूर चिहाई दृगले गुन्छ । बहुविध पत्थर कङ्कड, काँढा, बाढी, खाडी, उकाली हुन्छ, ओर्ली किरण र उक्ली डाँडा, दूर शिखरमा स्वर्ग नुहुन्छ । दिनदिन हेरन नील–काढाँमा, माकुरीको … Continue reading

Rate this:

Posted in Laxmi Prasad Devkota | Tagged , , , , | Leave a comment

Kavita – Grahan Nuhaundi Prati

क. सूर्यकी दुहिता ! चन्द्रकी भगिनी ! ए युवती ! गर स्नान ! ख. अनार पालुवा लाल रहन्न थाक्दछ बुलबुल गान ! समयले सुन्दर स्वपना सहन्न ! टुट्दछ रेशम तान ! ग. यस पोकाम बिच्छी पस्छन्, साँप हिलामा बस्छन् । … Continue reading

Rate this:

Posted in Laxmi Prasad Devkota | Tagged , , , , , | Leave a comment

Kavita – Asia

अमृत कलकल वाणी ! ज्वालामुखको तिम्रो माला, द्धीपपुञ्जको भूषण । “आमा” भन्दछ आधा मानव, लाख विहङ्गम वाणी ! अगणित तिम्रा राष्ट्र–अङ्गमा जागृतिको छ तरङ्ग, रङ्ग छ एक बिहानी ! जाग जाग हे ! शिखर लाग हे ! चिरनिद्रित दृग मिच … Continue reading

Rate this:

Posted in Laxmi Prasad Devkota | Tagged , , , , , | Leave a comment

Poem – Barsha

आइन् वर्षा हररर चढी वायुपङ्खी विमान, पाङ्ग्रा घर्षी शिखर गरजी थर्कियो आसमान । झिल्के झिल्का, अचल मुख भो त्रासले नील गाढा, चूली नाघिन् प्रकृति कलिलिन्, देखिंदै दूर टाढा । बाफैको हो रथ त हलुका, शानले त्यो विशाल पत्रे बुट्टा रजत–तहमा … Continue reading

Rate this:

Posted in Laxmi Prasad Devkota | Tagged , , , , , | Leave a comment

Poem – Ughrera Bigreko Bihan

रोई रात, किटेर दन्त, पगली, झाँक्रो फिँजारी, झरी, आत्मा तुल्य स्वदेशकी, दुःख परी, क्रन्दी, पुकारा गरी, धच्की द्धार समस्त न्यायमुखरी घुँक्की, हुरी भै उडी आयो क्रान्तिपछाडि शान्तिसरिको यौटा बिहानी घडी ! दुष्ट स्वप्न विनष्ट भो, तिमिर गो, गो काठिने शासन … Continue reading

Rate this:

Posted in Laxmi Prasad Devkota | Tagged , , , , | Leave a comment