Autumn – Kalidasa

HE autumn comes, a maiden fair
In slenderness and grace,
With nodding rice-stems in her hair
And lilies in her face.
In flowers of grasses she is clad;
And as she moves along,
Birds greet her with their cooing glad
Like bracelets’ tinkling song.

A diadem adorns the night
Of multitudinous stars;
Her silken robe is white moonlight,
Set free from cloudy bars;
And on her face (the radiant moon)
Bewitching smiles are shown:
She seems a slender maid, who soon
Will be a woman grown.

Over the rice-fields, laden plants
Are shivering to the breeze;
While in his brisk caresses dance
The blossomed-burdened trees;
He ruffles every lily-pond
Where blossoms kiss and part,
And stirs with lover’s fancies fond
The young man’s eager heart.

I Know A Man – Yehuda Amichai

I know a man
who photographed the view he saw
from the window of the room where he made love
and not the face of the woman he loved there.

God Full Of Mercy – Yehuda Amichai

God-Full-of-Mercy, the prayer for the dead.
If God was not full of mercy,
Mercy would have been in the world,
Not just in Him.
I, who plucked flowers in the hills
And looked down into all the valleys,
I, who brought corpses down from the hills,
Can tell you that the world is empty of mercy.
I, who was King of Salt at the seashore,
Who stood without a decision at my window,
Who counted the steps of angels,
Whose heart lifted weights of anguish
In the horrible contests.

I, who use only a small part
Of the words in the dictionary.

I, who must decipher riddles
I don’t want to decipher,
Know that if not for the God-full-of-mercy
There would be mercy in the world,
Not just in Him.

Dalit – Suraj Bhandari

हामी बस्ने बस्तीहरूमा

हावा पनि डराई-डराई बग्दछ

सूर्यको किरण पनि

मन नलागी-नलागी खस्दछ

हामी बस्ने भूगोलको नजिक भएर

कुनै अक्षांश र देशान्तर रेखा पनि जाँदैन

कुनै जहाज र विमान पनि जाँदैन

किनकि-

सामाजिक भनिएको समाजले नै

बनाएका दलित हौँ हामी ।

हाम्रा आँगनमा फुल्ने गुराँसहरू

राष्ट्रिय फूल होइनन्

हाम्रा घरमा डुल्ने डाँफे

राष्ट्रिय पंक्षी होइनन्

हामीले पालेको गाई

राष्ट्रिय जनावर होइन

हामीले छोएको कपडाले

राष्ट्रिय झन्डा बन्दैन

हामीले फलाएको अक्षता

कुनै मन्दिरमा चढ्दैन

हाम्रो सयपत्रीले

कुनै देउता पुजिँदैन

किनकि-

सामाजिक भनिएको समाजले नै

बनाएका दलित हौँ हामी !

हाम्रा धमनी, हाम्रा सिराबाट

हाम्रो नसा-नसा भएर

लहु होइन, दलित बग्दछ

हाम्रो पसिनाको रंग दलित हो

हाम्रो रगतको रंग दलित हो

हामी रुँदा आखाबाट दलित खस्छ

हामी हाँस्दा ओठमा दलित बस्छ

हाम्रो शिरको जुम्रा,

हाम्रो पेटको जुका दलित नै त हो

किनकि-

सामाजिक भनिएको समाजले नै

बनाएका दलित हौँ हामी !

हामी दलितहरूको कण्ठबाट आएको

एउटै दबित आवाज छ

हजुर बेदलितहरूसमक्ष–

हरपल हामीभित्र दमाहा बजाइरहने

हाम्रो मुटु झिकेर लैजानुहोस्

र तपाईंको समाजको प्रयोगशालामा

परिक्षण गरेर बताउनुहोस्

के हामी दलित हौँ ?

होइनौं भने त केही भएन

परन्तु केही गरी हौँ भने

छर्किदिनुहोस् एक-एक अञ्जुली गंगाजल

तपाईं बेदलितहरूको कमण्डलुबाट

ताकि आइन्दा फेरि कसैले

हाम्रो घरमा दलित भएर जन्मनु नपरोस्

किन्तु तपाईंको गंगाजलले पनि

हामी चोखिएनौँ भने

कुन तीर्थको अमृतले

कुन गंगाको जलले चोखाउनुहुनेछ

हामीलाई छुँदा अशुद्ध भएकी

तपाईँकी गंगालाई ?

Source: http://www.baahrakhari.com