Hope Is Good Thing To Hope. – Kristina Riggs

I hope my family get a long like they use too
I hope God finds away to bring my brother
back from drugs
I hope my father stays in my life and don’t
take off life he did before when I was a baby
I hope before I am 30 years old I be marriage
and have family like my friends do
I hope my dreams I want out of life comes true
I hope me wanting to hope is not dumb
I hope is right thing to do in life
I hope I get in to college
I hope my mom finds good guy beside
jerks
I hope who I am with doesn’t hurt me
or break my heart like guys did with
my mom
I hope my brother leaves this girl that
keep him away from his family
I hope Amber will always be my best friend
I hope Rusty doesn’t every leave me
I hope God helps find away for us
to be together me and Rusty
I hope my family is happy
I hope my friends are happy and thankful
for what they have in life
I hope when Jennifer gets marriager it doesn’t
be life her last one ended bad
I hope everyone learns how good is to hope
and pray for things you need.
I hope everyone thankful and glad to be here
in this world.

With Faith And Hope – Ernestine Northover

The tears fall, but no one’s there to heed them,
The heart it mourns, but no one sees the hurt.
An emptiness has seeped into the brainstem,
One’s feeling dazed, and no longer alert.

Such desolation haunts one’s whole persona,
What can one do, and just where can one go,
You feel as if you’ve now become a loner,
How droplets, when they’re prompted, freely flow.

To cry can be a painful kind of action,
One weeps for someone one has loved so well,
Yet grieving gives release, if just a fraction,
Which heals the ache and lets sadness dispel.

Only time will ease such utter sorrow,
That comes from losing someone Oh, so dear,
But with the dawning of each new tomorrow,
With faith and hope you’ll find a panacea.

Song Of Hope – Thomas Hardy

O sweet To-morrow! –
After to-day
There will away
This sense of sorrow.
Then let us borrow
Hope, for a gleaming
Soon will be streaming,
Dimmed by no gray –
No gray!

While the winds wing us
Sighs from The Gone,
Nearer to dawn
Minute-beats bring us;
When there will sing us
Larks of a glory
Waiting our story
Further anon –
Anon!

Doff the black token,
Don the red shoon,
Right and retune
Viol-strings broken;
Null the words spoken
In speeches of rueing,
The night cloud is hueing,
To-morrow shines soon –
Shines soon!

All Hope – Bill Smith

All hope lies in tomorrow
Betrayed by yesterday
For every new horizon
There is a price to pay
The piper plays his tune
Holds out a hand for gilt
The memory cries a river
The wrong side of spilt milk

All hope lies in tomorrow
Forgetting yesterday
All hope is stored in thoughts
Arranged to form a play
There’s laughter and there’s intrigue
There’s sadness and there’s pain
Yet by the final act
Laughter rules again

All hope lies in tomorrow
Aphrodite by my side
To walk a brave new world
Athena as my guide
All hope lies in tomorrow
Under Helios’s light
To trust tomorrow to Themis
Her justice and her right

Sunset – Herbert Asquith

HOODED in angry mist, the sun goes down:
Steel-gray the clouds roll out across the Sea:
Is this a Kingdom? Then give Death the crown,
For here no emperor hath won, save He.

Though from the blackened grasses of the spring
The dead look up to where the swallow flies:
And in this woodland never a bird will sing-
The laughter lives within the sentry’s eyes.

Khushi : Prapti Swikar – Gopal Upreti

हो त्यही क्षण, त्यही पलबाट

मैले जीवनलाई यस्तो सम्मोहनकारी,

आल्हाद्कारी रूपमा पाएँ ।

अब लाग्छ– जीवनप्रतिका तमाम गुनासाहरु

शनै: शनै: पखालिँदै छन्, धोइँदै छन्

वर्षातपछिको स्निग्ध बिहानीझैँ !

र, बदलामा उपहारस्वरूप प्राप्त गर्दै छु

एउटा नयाँ आलोक,

क्रमश: उद्भासित हुँदै गरेको नुतन स्वच्छता

उमंग, खुसी र अपरिमित शान्ति !

मृत्यु अब त्यस्तो निविड रहेन,

अँध्यारो, अनेकन डरलाग्दा रहस्यहरुको भण्डार !

त्यो पल, त्यो क्षण

जब जीवन वर्तमानको खुसी भएर आइदियो,

जब जीवन क्षणजीवी भएर आइदियो

जब जीवनले प्रत्येक पल, प्रत्येक क्षण;

जीवनका तमाम् रंगहरूले,

बाँच्नुको सार्थकता निथ्रुक्कै भिजाइदियो,

मृत्यु सपनामा मुस्कुराउँदै अनायास विस्मृत बनिदियो !

जन्म र मृत्युका नियमित आकस्मिकताहरू,

अवच्छिन्न छन्

सतत छन्

यो शुरुवात हैन

र, सायद अन्त्य पनि !

तिम्रो कथित मृत्युपश्चात् पनि सूर्यास्त हुन्छ,

सूर्योदय हुन्छ,

वर्षात त्यसैगरी रिमझिम सिमसिम गरिरहन्छ

फूलहरुले आफूलाई त्यसरी नै फुलाउनेछन्

मन्द-मन्द वतासका झोंकाहरू

त्यसरी नै नाच्दै लहराउनेछन्

जीवनका यी तमाम् आयामहरू

रोमाञ्च सिर्जना गर्दै जबदेखि

मेरो वरिपरि लडीबुडी गर्न लागे

हो, त्यहीँदेखि, त्यही क्षण

जीवनलाई यति आल्हाद्कारी

जादुयी रूपमा फेरि, पुन: प्राप्त गरेँ ।

 

Source – http://www.baahrakhari.com

विकास – बिम्मी शर्मा

म हुँ विकास !

गर्छन् सबैले ममाथि धेरै आश

सरकारले बजाउने बिगुल हुँ म

तर कठै !

‘बहिरा’ जनताले सुन्न पाउँदैनन्

संगीतमा चल्ने मेरो सास !

जब देशमा चुनावी लहर आउँछ,

मलाई दसैं आएझैं हुन्छ ।

सबै पार्टीका घोषणापत्रमा

म हिरो बनाइन्छु

हरेक वर्ष बजेटको झाँकीमा म सजिन्छु

र झुन्डिन्छु सबैको थुतुनोमा

कुनै नयाँ चलचित्रको गीतझैं !

तर, पिँजडाको सुगाझैं

मलाई फाइलभित्रै कुहाइन्छ

मुसा र साङ्लाले हरेक वर्ष

खान्छन् मलाई मुख मिठ्याएर

हरेक वर्ष पुल-पुलेसा, सडक

र, भवनको सपना देखाउँदै

मलाई नयाँ दुलहीझैं भित्र्याउने

योजना बनाइन्छ

तर, वर्षौंदेखि बाँझोपनको आरोप खेपेर

आफ्नो पेट अठ्याउँदै

अर्काको सन्तान हेरेर रुन बाध्य महिलाझैं

म पनि जनताको सपना र चाहनामै हराउँछु ।

हो ! असारको खहरे भेल हुँ म

सडकमा जताततै छताछुल्ल हुन्छु

बर्खा सकिनेबित्तिकै मरुभूमिमा

परिणत हुनुपर्ने मेरो नियति

र मृगतृष्णाझैं सुसेलिने मेरो चाहना

खोलाको बगर भएर सुक्दछ ।

म हुँ विकास

सबै गर्छन् मसँग आश

तर, छैन ममा कुनै उज्यालो प्रकाश !

Source – http://www.baahrakhari.com

Surakshakarmiko Saato (सुरक्षाकर्मीको सातो)

माओवादी सशस्त्र विद्रोह कालमा भएका मानवताविरुद्धको जघन्य अपराधमा छानबिन र कारबाही विस्तृत शान्ति सम्झौताको एउटा बुँदामात्र हैन शान्ति प्रक्रियाकै अभिन्न अंग पनि हो । त्यस प्रक्रियामा नेपालको अन्तर्राष्ट्रिय सम्बन्ध र साख पनि जोडिएको हुन्छ । राज्यले यही कारणले शान्ति सम्झौता भएको एक दशक पुग्न लागे पनि बेपत्ता पारिएका व्यक्तिको छानबिन आयोग र सत्य निरुपण तथा मेलमिलाप आयोग गठन गरेर शान्ति प्रक्रियाको अन्तिम चरणमा प्रवेश गर्न उचित ठानेको हुनुपर्छ ।

हुनत, यी दुवै आयोगहरू २०६३ मंसिरको ६ महिनाभित्रै गठन भइसक्नुपर्थ्यो । त्यति बेला गठन गरेको भए संक्रमणकालीन न्याय धेरै सहज पनि हुन्थ्यो । तर, नेपालको अन्तरिम संविधान, २०६३ को अंग बनाइएको विस्तृत शान्ति सम्झौता कार्यान्वयनका क्रममा एउटा पक्ष माओवादीले न्यायभन्दा पैसामा जोड दियो । अर्को पक्षका लागि त्यस सम्झौताको उपादेयता र अर्थ माओवादी हिंसाको अन्त्यबाहेक अरू केही थिएन । संविधान सभाको निर्वाचन गरेर नेपालको पहिलो राष्ट्रपति हुन हतारिएका गिरिजाप्रसाद कोइरालाले माओवादीप्रति ‘तुष्टीकरण’को नीति अपनाए । माओवादीका हातमा बन्दुक हुँदाहुँदै हतारमा गरिएको निर्वाचनमा स्वाभाविकरूपमा माओवादी संविधान सभाको सबैभन्दा ठूलो शक्ति भयो । पहिलो संविधान सभाको चार वर्षे कार्यकालमा ४ जना कम्युनिस्ट नेता प्रधानमन्त्री भए । पटकैपिच्छे माओवादी नेता कार्यकर्ताले अनेकौं बहानामा राज्यको ढुकुटी दोहन गरे । तर, सत्य निरुपण र बेपत्ता पारिएका व्यक्ति छानबिन कार्य अर्थात् संक्रमणकालीन न्याय कहिल्यै माओवादीको प्राथमिकतामा परेन । उनीहरू अपराधमा सोलोडोलो उन्मुक्ति र राज्यको ढुकुटीबाट सकेसम्म धेरै दोहन गर्न चाहन्थे । राज्यको ढुकुटीबाट दोहन गर्ने कार्य कहिलेसम्म चलिरहने हो थाहा छैन तर मानवताविरुद्धको अपराध अन्तर्राष्ट्रिय क्षेत्राधिकारमा पनि पर्ने हुनाले सबै अपराधीलाई एउटै निर्णयबाट सोलोडोलो उन्मुक्ति भने नेपालको संविधानमै लेखेको भए पनि सम्भव थिएन । अब त संविधानले पनि न्याय प्रत्याभूत गरेको छ । यसैले अन्तर्राष्ट्रिय प्रावधानविपरीत सोलोडोलो उन्मुक्ति दिलाउन सक्ने सम्बन्धित कानुनका दफालाई सर्वोच्च अदालतले खारेज गरिदिएको हुनुपर्छ । संक्रमणकालीन न्यायप्रति माओवादी वा अरू कुनै पार्टीको चासो हुँदो हो त राजनीतिक दलहरूले कानुनलाई अन्तर्राष्ट्रिय स्तरको बनाउन प्राथमिकता दिने थिए । प्रमुख विपक्षी नेपाली कांग्रेसका नेतालाई सायद सत्ताबाहेक अरू विषयले खासै छुँदैन । कम्युनिस्टहरूको कुरै भएन । उनीहरूबीचको पछिल्लो नौ बुँदे सहमतिमा संक्रमणकालीन न्यायको हत्या गर्ने र अपराध लुकाउन पैसा छर्ने नियत स्पष्टै देखिन्छ ।

सत्य निरुपण तथा मेलमिलाप र बेपत्ता पारिएका व्यक्तिको छानबिन आयोगको गठन स्वयं विवाद मुक्त नरहे पनि कम्तीमा न्याय सम्पादनको बाटो खुलेको ठानेर मानव अधिकार समुदायलगायत न्यायका पक्षधरहरूले समर्थन गरेका थिए । आयोगको कामकारबाही अपेक्षाकृत सन्तोषजनक नभए पनि अहिलेसम्म नियतवश न्याय खोस्न खोजेको आरोप दुवै आयोगमाथि लागेको छैन । यद्यपि, द्वन्द्व पीडित साझा चौतारी नामक संस्थाले गत जेठ २७ गते सार्वजनिक गरेको सत्य निरुपण तथा मेलमिलाप आयोग र बेपत्ता पारिएका व्यक्तिको छानबिन आयोगको उजुरी प्रक्रियाको अनुगमन गरी निकालेको निष्कर्ष र त्यसलाई विश्वसनीय बनाउन गरेको सिफारिस हेर्दा भने आयोगको कार्यशैलीमा तत्काल र ठूलै सुधार नहुने हो भने संक्रमणकालीन न्याय झन् जटिल अवस्थामा पुग्ने देखिन्छ ।

संक्रमणकालीन न्याय टुंगोमा पुग्न न्याय हुनु जरुरी हुन्छ । मानवताविरुद्धका जघन्य अपराधमा सही छानबिन, अपराधीलाई कानुनबमोजिम कारबाहीको सिफारिस र कार्यान्वयन नहुँदासम्म यो प्रक्रिया समाप्त हुँदैन । यसबीच राष्ट्रिय मानव अधिकार आयोगले अनुगमन गरेर कारबाहीका लागि गरेको सिफारिस र अदालतबाट कसुरदार ठहर गरी दिइएको सजाय तथा अदालतमा विचाराधीन मुद्दा पनि संक्रमणकालीन न्यायकै एउटा पक्षका रूपमा रहेका छन् । यी सबै टुंगोमा पुगेपछि मात्र संक्रमणकालीन न्यायको प्रक्रिया पूरा हुन्छ । तर, सुरक्षा निकायसँग सम्बद्ध केही व्यक्ति र लगभग सबै माओवादी घटकका नेता भने यस प्रक्रियालाई विधिवत् निकासमा पुग्न नदिई सामसुम पार्न खोज्दैछन् । देशभित्रको सक्षम र स्वतन्त्र न्यायालयले न्यायिक प्रक्रिया पूरा गरेर निर्णय गरेमा अन्तर्राष्ट्रिय समुदायले अस्वीकार गर्दैन । माओवादी नेताहरूले भन्ने गरेजस्तो न्याय खोज्ने काममा लागेकाहरू प्रतिक्रियावादी तत्त्व वा साम्राज्यवादका दलाल हैनन् । जघन्य अपराधका मुद्दामा लटरपटर गर्न खोजिएमा देशभित्रका द्वन्द्वपीडित, मानव अधिकार समुदायमात्र हैन अन्तर्राष्ट्रिय समुदाय पनि तमासामात्र हेरेर बस्दैनन् । विवेकसम्मत आधारमा न्यायिक प्रक्रिया टुंग्याउन सकेमात्र यस्तो विषयमा बाह्य हस्तक्षेपबाट जोगिन सकिन्छ ।

माओवादी नेताहरूको प्रचारवाजी अब सुरक्षाकर्मीलाई तर्साउन केन्द्रित हुन थालेको देखिएको छ । राज्यका सुरक्षाकर्मीका हकमा संसारभर स्पष्ट देखिएको छ – कर्तव्य पालन गर्दा भएका घटनामा हैन व्यक्ति विशेषले बदनियतपूर्वक गरेको अपराधमा मात्र कारबाही हुन्छ । अर्थात्, प्रचलित कानुन पालना गराउँदा वा आदेश पालना गर्दा भएका घटनामा सुरक्षाकर्मीको संलग्नतालाई अक्षम्य अपराध मानिदैन । अनावश्यक र अनुचित बलप्रयोग वा वैयक्तिक पूर्वाग्रह राखेर बेपत्ता पार्ने, मार्ने वा यातना दिने काम गरेका भएमात्र निज दोषी ठहरिन्छ । यसैले नियतवश कानुन उल्लंघन गरेर हत्याजस्ता जघन्य अपराध गर्नेहरूबाहेक अरू सुरक्षाकर्मी पटक्कै आत्तिनु पर्दैन । कर्तव्य पालनका सिलसिलामा भएका घटनामा सुरक्षाकर्मीलाई सजाय होस् भन्ने माग पीडितहरूको समेत छैन र हुनु पिन हुँदैन । उदाहरणका लागि बन्दुक बोकेको छापामार मुठभेडका क्रममा सुरक्षाकर्मीका हातबाट मारिएको भए त्यो घटना कर्तव्य पालनका सिलसिलामा भएको मानिन्छ । तर, त्यही छापामार हिरासतमा मारिएको भए त्यो आयोगको क्षेत्राधिकारभित्रको मुद्दा हो र कारबाही हुनुपर्ने घटना हो । यसैले द्वन्द्वमा संलग्न हुँदैमा सबै सुरक्षाकर्मी आत्तिनु पर्दैन । कसैले आफ्नै संगठन, प्रचलित ऐनकानुन, सुरक्षाकर्मीको धर्म, मूल्य र मान्यताविपरीत ज्यादती गरेको रहेछ भने त सजाय भोग्नुको विकल्प छैन । यस्तै, संविधानले ज्यान सजाय निषेध गरेका बेलामा माओवादी नेताहरूको ‘टाउकोको मूल्य’ तोक्ने र सार्वजनिकरूपमा टाउको ल्याउन आह्वान गर्नेहरू पनि सम्भवतः सजायबाट उम्कन सक्तैनन् । तर, यसका लागि सुरक्षाकर्मी हैन राजनीतिक नेतृत्व जिम्मेवार छ ।

माओवादी नेता कार्यकर्ता पनि सबै जना कैदमा पक्कै पर्नेछैनन् । ब्यारेक वा चौकीमा आक्रमण गर्नेहरूमाथि मुद्दा चलाउने माग कतैबाट पनि भएको छैन । तर विद्यालयमा पढाउँदै गरेको शिक्षक वा बाबुको किरियामा बसेको व्यक्तिमाथि आक्रमण गरेर हत्या गर्नेहरू उम्किन वा उम्काउन गरिने प्रयास सफल हुनेछैन । माओवादीले निहत्था उनीहरूको राजनीतिक विरोधी र धेरै त राजनीतिमा प्रत्यक्ष संलग्नता नै नभएका व्यक्ति मार्ने र बेपत्ता पार्ने काम गरेका छन् । छानबिन र सत्य निरुपण भएमा त्यस्ता अपराधमा संलग्न सबै नै सजायको भागी बन्नेछन् । मानवताविरुद्ध अपराध गर्ने केही नेता कार्यकर्ताले पाउने सजायलाई सामान्यीकरण गरेर संक्रमणकालीन न्यायलाई शान्ति प्रक्रिया विरोधी षड्यन्त्रका रूपमा प्रचार गर्ने गराउनेहरूको भ्रमजालबाट माओवादी कार्यकर्ता पनि बाहिर निस्कनुपर्छ ।

पीडितले माफी दिएमा कतिपय घटनामा मेलमिलाप हुनसक्छ । तर, त्यसकै लागि पनि पहिले अपराधीले सत्य स्वीकार गर्नुपर्छ । सजाय काट्न थालेपछि मात्र कैद माफीमिनाहा हुनसक्छ । सर्वोच्च अदालतले सजाय सुनाउनेबित्तिकै कैदमा बसेका भए सायद बालकृष्ण ढुंगेल अहिले माफीमिनाहाको सूचीमा परिसकेका हुन्थे । पीडकलाई क्षमादान दिने नैतिक अधिकार पीडितको मात्र हुन्छ । यो सत्य सबैले आत्मसात गर्ने हो भने स्थिति धेरै सहज हुनेछ ।

जेहोस्, सुरक्षाकर्मीहरू माओवादीको प्रचारवाजीबाट तर्सनुपर्ने देखिँदैन । मानव अधिकार आयोगको सिफारिस वा अदालतको आदेश कतै कार्यान्वयन नगरी राखिएको भए बरु नियमबमोजिम विभागीय कारबाही प्रक्रिया अगाडि बढाउनु उचित हुनेछ । दक्षिण अफ्रिकाको जस्तो सत्य निरुपण हुन सकेको भए माफिका लागि उपयुक्त वातावरण पनि बन्नेथियो । तर, नेपालमा त सत्य निरुपणकै क्रममा रकमी जालझेल भएको देखियो । यही क्रममा सुरक्षाकर्मीको मनोबल कमजोर पार्न अनेकौं षड्यन्त्र र प्रचारवाजी गरिएको हुनुपर्छ । यसैले जघन्य अपराधमा व्यक्तिगतरूपमा संलग्नबाहेक सुरक्षाकर्मी आत्तिनु पर्ने देखिँदैन । सुरक्षाकर्मीलाई सरकारले पनि आन्तरिकरूपमा आश्वस्त बनाओस् । तिनको सातो जान दिनु हुँदैन । कर्तव्य पालन गर्नु संसारमा कहीँ पनि अपराध मानिदैन र त्यसमा सजाय पनि हुँदैन ।

 

Source – http://www.baahrakhari.com

War – Charles Wagner

Where has the dreamer gone?
Off to war.
And his dreams?
He had to lay them aside.
Will he ever dream his dreams again?
Only after the war.
Will he win the war?
Only if he returns with new dreams.
When will the war end?
Never.
Then how can he ever return home?
Only when he stops fighting.
Who will survive the war?
No one at all.
What kind of war is it?
No one knows.
Who is the enemy?
He is

War Torn – James Mills

Some remnant living in muscle memory
is pressed, dressed and polished each time
he marches, slowly now and with tired bones,
to the Legion for his Friday bingo.
His numbers, in all the years, haven’t shown
as ex-corporal caller turns the wheel
and the same bally jokes revolve and drop,
snipered, on the half-deaf, half-dead, half-full
hall of pensioners with fat pens
and luckless grins whose week’s entertainment
spins and tumbles. Someone checks. They groan.
He removes his specs sauntering barwards
for his first pint, shouts an old joke,
‘Hey, you barsteward’
takes the barkeeps wince for a smile.
He re-enlists each Friday, soldiering on,
wishing he might ‘fall-out’.
Surrender.

War Song – John Davidson

In anguish we uplift
A new unhallowed song:
The race is to the swift;
The battle to the strong.

Of old it was ordained
That we, in packs like curs,
Some thirty million trained
And licensed murderers,

In crime should live and act,
If cunning folk say sooth
Who flay the naked fact
And carve the heart of truth.

The rulers cry aloud,
“We cannot cancel war,
The end and bloody shroud
Of wrongs the worst abhor,
And order’s swaddling band:
Know that relentless strife
Remains by sea and land
The holiest law of life.
From fear in every guise,
From sloth, from lust of pelf,
By war’s great sacrifice
The world redeems itself.
War is the source, the theme
Of art; the goal, the bent
And brilliant academe
Of noble sentiment;
The augury, the dawn
Of golden times of grace;
The true catholicon,
And blood-bath of the race.”

We thirty million trained
And licensed murderers,
Like zanies rigged, and chained
By drill and scourge and curse
In shackles of despair
We know not how to break —
What do we victims care
For art, what interest take
In things unseen, unheard?
Some diplomat no doubt
Will launch a heedless word,
And lurking war leap out!

We spell-bound armies then,
Huge brutes in dumb distress,
Machines compact of men
Who once had consciences,
Must trample harvests down —
Vineyard, and corn and oil;
Dismantle town by town,
Hamlet and homestead spoil
On each appointed path,
Till lust of havoc light
A blood-red blaze of wrath
In every frenzied sight.

In many a mountain pass,
Or meadow green and fresh,
Mass shall encounter mass
Of shuddering human flesh;
Opposing ordnance roar
Across the swaths of slain,
And blood in torrents pour
In vain — always in vain,
For war breeds war again!

The shameful dream is past,
The subtle maze untrod:
We recognise at last
That war is not of God.

Spring And Winter – William Shakespeare

WHEN daisies pied and violets blue,
And lady-smocks all silver-white,
And cuckoo-buds of yellow hue
Do paint the meadows with delight,
The cuckoo then, on every tree,
Mocks married men; for thus sings he,
Cuckoo!
Cuckoo, cuckoo! – O word of fear,
Unpleasing to a married ear!

When shepherds pipe on oaten straws,
And merry larks are ploughmen’s clocks,
When turtles tread, and rooks, and daws,
And maidens bleach their summer smocks
The cuckoo then, on every tree,
Mocks married men; for thus sings he,
Cuckoo!
Cuckoo, cuckoo! – O word of fear,
Unpleasing to a married ear!

A Winter Day – Lucy Maud Montgomery

I

The air is silent save where stirs
A bugling breeze among the firs;
The virgin world in white array
Waits for the bridegroom kiss of day;
All heaven blooms rarely in the east
Where skies are silvery and fleeced,
And o’er the orient hills made glad
The morning comes in wonder clad;
Oh, ’tis a time most fit to see
How beautiful the dawn can be!

II

Wide, sparkling fields snow-vestured lie
Beneath a blue, unshadowed sky;
A glistening splendor crowns the woods
And bosky, whistling solitudes;
In hemlock glen and reedy mere
The tang of frost is sharp and clear;
Life hath a jollity and zest,
A poignancy made manifest;
Laughter and courage have their way
At noontide of a winter’s day.

III

Faint music rings in wold and dell,
The tinkling of a distant bell,
Where homestead lights with friendly glow
Glimmer across the drifted snow;
Beyond a valley dim and far
Lit by an occidental star,
Tall pines the marge of day beset
Like many a slender minaret,
Whence priest-like winds on crystal air
Summon the reverent world to prayer.

Winter Night – Boris Pasternak

It snowed and snowed ,the whole world over,
Snow swept the world from end to end.
A candle burned on the table;
A candle burned.

As during summer midges swarm
To beat their wings against a flame
Out in the yard the snowflakes swarmed
To beat against the window pane

The blizzard sculptured on the glass
Designs of arrows and of whorls.
A candle burned on the table;
A candle burned.

Distorted shadows fell
Upon the lighted ceiling:
Shadows of crossed arms,of crossed legs-
Of crossed destiny.

Two tiny shoes fell to the floor
And thudded.
A candle on a nightstand shed wax tears
Upon a dress.

All things vanished within
The snowy murk-white,hoary.
A candle burned on the table;
A candle burned.

A corner draft fluttered the flame
And the white fever of temptation
Upswept its angel wings that cast
A cruciform shadow

It snowed hard throughout the month
Of February, and almost constantly
A candle burned on the table;
A candle burned.

Butterflies And Football – Anita Atina

On a sunny day, that warmed the winter breeze
Running with laughter and children,
With butterflies flitting o’er bobbing heads,
Coyly swaying grass,
Smiling up to clear blue skies!

Little sparrows twitter startled,
From their gentle snooze in the shadows.
Happy shouts play pass, with stomping feet
Arms waving, jumping
This way, this way! And goallll! ! !

Football Is Round – Louisa Dai

A shooting ball is swooshing;
People in globe are watching.
On a sudden
Hails of cheers, vales of tears.
At losers’ silence, winners’re proud
Football is round.

In the humming of vuvuzel
Behind yellow and red card
All pass in the eyes of eagle
Nothing is impossible.
Football is round
For entertaining goal.

Football – Fred Babbin

With Apologies to Oliver Twist and everybody else.

Football, glorious football.
Don’t care what it looks like -.
Burned! Underdone! Crude!
Don’t care what those crooks like.
Just thinking of growing fat.-
Our senses go reeling.
One moment of knowing that
Full-up feeling from sitting on
the couch!
Football, glorious football!
What wouldn’t we give for
That extra bit more,
that’s all that we should live for.
Why should we be fated
to do nothing but brood
on football,
magical football,
wonderful football,
marvelous football,
fabulous football,
beautiful football,
glorious football!

Football – Louis Jenkins

I take the snap from the center, fake to the right, fade back…
I’ve got protection. I’ve got a receiver open downfield…
What the hell is this? This isn’t a football, it’s a shoe, a man’s
brown leather oxford. A cousin to a football maybe, the same
skin, but not the same, a thing made for the earth, not the air.
I realize that this is a world where anything is possible and I
understand, also, that one often has to make do with what one
has. I have eaten pancakes, for instance, with that clear corn
syrup on them because there was no maple syrup and they
weren’t very good. Well, anyway, this is different. (My man
downfield is waving his arms.) One has certain responsibilities,
one has to make choices. This isn’t right and I’m not going
to throw it.

एमालेको ‘ले’ र लेनिनवादको सान्दर्भिकता

नेपालका कम्युनिष्ट पार्टी, त्यसका नेता र समूहहरुमा ‘लेनिन’ र ‘लेनिनवाद’प्रतिको मोह निक्कै पुरानो हो । नेकपाका संस्थापक नेता पुष्पलालले पार्टी स्थापना लेनिनकै जन्मदिवस ‘अपि्रल २२’ का दिन गरेका थिए । राजनीतिक जीवनको प्रारम्भमा नेपाली कांग्रेसमा रहेका पुष्पलालको मनोविज्ञानमा लेनिनको जीवनीले ठूलो हुन्डरी ल्यायो । लेनिनको जीवन र पुष्पलालको पारिवारिक कथा बीच केही समानता थिए, जसले पुष्पलाललाई कांग्रेस पार्टी छोड्न र कम्युनिष्ट पार्टी गठन गर्न प्रेरित गर्यो । लेनिनका दाजु अलेक्सेन्द्रलाई ‘नरोद्न्या वोल्या’ नामक पार्टीमा लागेर जारको हत्या गरेको आरोपमा मृत्युदण्ड दिइएको थियो । ९७ सालका महान शहिद गंगालाललाई फाँसीको दिएको घटनामा पुष्पलालले आफ्नो जीवन लेनिनसँग मिल्दोजुल्दो अनुभूत गरे होलान् । रुसको ‘नरोद्न्या वोल्या’ र नेपालको ‘प्रजा परिषद’ उस्तैउस्तै नीति र नियति भएका दल थिए ।

आज पनि नेपालका कम्युनिष्ट पार्टीका आधिकारिक दस्तावेज पढ्ने हो भने ‘साम्राज्यवाद र सर्वहारा क्रान्तिको युग जारी छ’, तसर्थ ‘लेनिनवादको युग’ जारी छ भनेर लेखिएको हुन्छ । नेपालका सबै कम्युनिष्ट घटकले माक्र्सवादसँगै लेनिनवादलाई पनि ‘मार्गदर्शक सिद्धान्त’ स्वीकार गरेका छन । कम्युनिष्ट विश्लेषण पद्दतिमा ‘मार्गदर्शक सिद्धान्त’ को विशेष महत्व हुन्छ, त्यसले ‘प्राधिकार’ सरहको महत्व राख्दछ । ‘माक्र्सवाद विज्ञान हो’ तसर्थ ‘यो निरन्तर विकासवान हुन्छ’ भन्ने दृष्टिकोणबाट ‘लेनिनवाद’ लाई ‘माक्र्सवादकै नयाँ चरण’ मान्ने गरिन्छ । नेपालका सबै कम्युनिष्ट समूहमा ‘लेनिनवाद माक्र्सवादको दोस्रो चरण हो, माओवाद तेस्रो चरण, लेनिनवादी र माओवादी नभइकन माक्र्सवादी पनि हुन सकिँदैन’ भन्ने मान्यता सर्वसम्मतझैं थियो । तर, विस्तारै यी मान्यताहरु सबै समूहमा विशेषतः एमालेमा खण्डित हुँदै गइरहेझैं लाग्छ । वस्तुतः लेनिनवादप्रतिको श्रद्धा, आत्मविश्वास र मोह एमाले पंक्तिले निरन्तर गुमाउँदै गइरहेको छ, जसको पछिल्लो उदाहरण कुनै समयका शक्तिशाली एमाले नेता, आठौं महाधिवेशनपश्चात् स्वतन्त्रझैं टिप्पणी लेखिरहेका प्रदीप नेपालको मिति ०७० भाद्र २ गतेको टिप्पणीलाई मान्न सकिन्छ । उनी लेख्छन् ‘हाम्रो कम्युनिष्ट आन्दोलन टाउको टेकेर उभिएको छ, हामीले माक्र्सको स्वतन्त्रता होइन, लेनिनको अधिनायकत्वलाई आफ्नो कार्यक्रमको आधार बनायौं । लेनिन आफैं भारी भइसकेका थिए नेपाली कम्युनिष्ट पार्टीका लागि, त्यसमाथि थपिए स्टालिन र माओत्सेतुङ्गहरु । कार्ल माक्र्सको समाजवादी प्रजातन्त्रको मान्यताबाट अलग भएको अनि लेनिनका अधिनायकवादी प्रस्तावनाहरुको पछि दौडिएको हुनाले लामो समयसम्म नेपालको कम्युनिष्ट आन्दोलनले उग्रवामपन्थको चर्को रापमा जलेर एकपछि अर्को गल्ती गर्दै गयो ।’

एमाले नेता नेपाल ‘लेनिनवादी’ पार्टीमा बसेर लेनिनका बारेमा यति साहासिक टिप्पणी लेख्ने पहिलो टिप्पणीकार भने हैनन् । यसभन्दा धेरै अघिदेखि अर्का पोलिटब्यूरो सदस्य तथा मजदूर फाँटका स्थापित नेता मुकुन्द न्यौपानेले पार्टी र जिफन्ट नजिकका मुखपत्र र बुलेटिनहरुमा स्टालिनवादी शैली र लेनिनवादका सीमाबारे थुप्रै लेखहरु लेखिसकेका थिए । दार्शनिक चिन्तनमा विशेष रुची राख्ने तर पार्टीभित्रको बहसमा औसत ‘लो प्रोफाइल’ मा देखिने न्यौपानेका कतिपय रचनाहरु यस विषयमा दीर्घकालीन महत्व राख्ने खालका छन् । उनले कार्ल माक्र्सको ‘निषेधको निषेध नियम’ क्रियाशील हुन्छ कि हुँदैन ? द्वन्द्ववादको स्वभावले मानव समाज साम्यवादसम्म जान सक्छ कि सक्दैन ? जस्ता विषयमा आफ्ना फरक अभिमत लेख्ने गरेका छन् । leninतथापि एमालेको युवापुस्तामा ‘लेनिनवाद’ को सान्दर्भिकता नदेख्ने ‘रोल मोडेल’ चिन्तक भने घनश्याम भुसाल नै हुन् । एक दशकभन्दा बढी समयदेखि एन्टोनियो ग्राम्सी र रोजा लक्जेम्बर्गका विचारहरुको अध्ययन गरिरहेका भुसाल ‘माक्र्सवादी हुन लेनिनवादी भइरहन आवश्यक नरहेको’ ठान्दछन् । एमाओवादीको हेटौडा महाधिवेशन भइरहँदा पार्टी अध्यक्ष प्रचण्डको दस्तावेजका ‘वैचारिक प्रेरक’ का रुपमा विशेष चर्चामा रहेका भुसालले त्यतिखेरै पत्रकार विजयकुमारसंग ‘दिशानिर्देश’को अन्तर्वार्तामा लेनिनवादलाई सिद्धान्तभन्दा बढी ‘सत्ता कब्जाको रणनीति’ बताएका थिए ।

एमालेको आठौं महाधिवेशनमा समेत यो विषयले परोक्ष प्रवेश पाएको थियो । महाधिवेशन बन्दसत्रको हलमा लेनिनको फोटो राखिएको थिएन । प्रतिनिधिहरुले त्यही विषयमा चर्को हुटिङ्ग गरे । ‘लेनिनवादी पार्टीको महाधिवेशनमा लेनिनको फोटो खै ?’ भनिरहे । अन्ततः आयोजकहरु लेनिनको फोटो कार्ल माक्र्सको फोटोको छेउमा टाँस्न बाध्य भए । लेनिनवाद असान्दर्भिक हुँदै गएको यथार्थ अधिकांश एमाले नेताहरुले बुझेका छन् । तर उनीहरुका दुईवटा बाध्यता छन । पहिलो-पुरानो पार्टी स्कुलिङबाट आएका कार्यकर्ताको ठूलो पंक्ति, जसले लेनिनवाद परित्याग गर्नु भनेको संशोधनवादी हुनु हो भनेर बुझ्छ । दोस्रो – पार्टीको नाम । एमालेको नाममा भएको ‘ले’ को अर्थ नै ‘लेनिनवाद’ हो । यदि लेनिनवादलाई मार्गदर्शक सिद्धान्त नमान्ने हो भने पार्टीको नाम चाहिँ लेनिनवादी नै राखिरहनु सान्दर्भिक हुँदैन । त्यस्तोबेला पार्टीको नाम फेर्नुपर्ने हुन्छ । चुनावी दृष्टिकोणले ‘एमाले’ शब्द जनसमुदायमा व्यापारिक ‘टे्रड मार्क’ झैं स्थापित भइसकेको हुनाले नाम फेर्दा परिचयमा समस्या आउँन सक्छ । पाँचौं महाधिवेशनमा मदन भण्डारीले ‘जनताको बहुदलीय जनवाद’ को कार्यक्रम प्रस्तुत गर्दा नै लेनिनवादीको चर्को आलोचना गरिसकेका थिए । तर, उनले लेनिनको नाम नलिकन चलाखीपूर्वक त्यसलाई ‘सोभियत समाजवादको समीक्षा’ भने । वस्तुतः सोभियत प्रणाली लेनिनवादी शासन प्रणाली नै हो । सोभियत प्रणाली असफल हुँदा सोभियत समाजवाद मात्र हैन, लेनिनवादी शासन प्रणाली पनि असफल हुन्थ्यो । भण्डारीले प्रस्तावित गरेको ‘प्रतिस्पर्धा र पहलकदमीद्धारा नेतृत्व’ को नीति समेत लेनिनको ‘जनवादी केन्दि्रयता’ को संगठनात्मक नीतिभन्दा फरक थियो । लेनिन बहुदलीय व्यवस्था र शक्ति पृथकीकरणमा कुनै विश्वास गर्दैनथे । भण्डारीले संविधानको सर्वोच्चता, विधिको शासन, शक्ति पृथक्कीकरण, वालिक मताधिकार र प्रतिपक्षसहितको राज्यप्रणालीको कुरा गरे, यी कुनै पनि कुरा लेनिनवादी राज्यसत्तमा थिएनन् ।

लेनिनको ‘पुँजी निर्यात’ र ‘साम्राज्यवाद’ सम्बन्धि मान्यताले वैदेशिक पुँजी र प्रविधि निषेध गर्न प्रेरित गर्दथ्यो । भण्डारीले त्यसको ठीक विपरित ‘वैदेशिक पुँजी र प्रविधिको उपयोग’ गर्न सकिने मान्यता बनाए । भण्डारीको भूमिनीति पनि लेनिनवादी भूमिनीतिभन्दा फरक छ । प्लेखानोभसंगको भूमिनीति सम्बन्धि विवादमा लेनिनले भूमिसुधार गर्दा ‘क्षतिपूर्तिको सिद्धान्त’ लाई सर्वथा अस्वीकार गरेका थिए । तर भण्डारीले त्यसलाई स्वीकार गरे । वास्तवमा भण्डारीको ‘जबज’ ‘लेनिनवाद’ भन्दा बढी ‘माओवाद’ संग नजिक रहेको सिद्धान्त हो । तर, यो संश्लेषण एमाले कार्यकर्ताका लागि अपत्यारिलो हुन सक्छ । देशको बौद्धिकवृत्तले यस कोणबाट खासै अध्ययन गरेको देखिन्न । नेपाललाई ‘अर्ध-सामान्ति र अर्ध-औपनिवेशिक’ देख्नु, ‘अर्ध-सामान्ति र अर्ध-औपनिवेशिक देशको क्रान्तिको कार्यक्रम नौलो जनवादी हुन्छ’ भन्ने मान्यता राख्नु, ‘नौलो जनवाद र बहुदलीय जनवादबीच तात्विक भिन्नता छैन’ भन्नुले ‘जबज’ लेनिनवादबाट टाढिएको र माओवादको नजिक रहेको सिद्धान्त हो भनेर बुझ्न कुनै गाह्रो छैन । तर व्यवहारमा भने ठीक उल्टो भयो । एमालेले आफ्नो नाम र मार्गदर्शक सिद्धान्तबाट ‘माओविचारधारा’ चाहिँ हटायो, ‘लेनिनवाद’ चाहिँ राखिराख्यो । एमालेको नाम, मार्गदर्शक सिद्धान्तका रुपमा लेनिनवादप्रतिको स्वीकारोक्ति र एमाले व्यवहार बीच वास्तवमा कुनै संगति छैन ।

पूँजीको आयात निर्यातले, अल्पविकसित राष्ट्रको वैदेशिक पुँजी आकषिर्त गर्ने नीतिले लेनिनले भनेझैं ‘साम्राज्यवादी शोषण’ मात्र गर्छ वा त्यस देशको आर्थिक विकासमा समेत मद्धत गर्छ ? भन्ने प्रश्नको उत्तर खोज्ने क्रमले पनि लेनिनवादप्रतिको मोहभंगतालाई बढाएको छ । विशेषतः प्राध्यापक चैतन्य मिश्रले यस विषयमा पेचिला टिप्पणीहरु लेख्दै आइरहेका छन् । त्यसको प्रभाव कम्युनिष्ट कार्यकर्तामा पर्दै गइरहेको देखिन्छ । लेनिनले पहिलो विश्वयुद्धलाई पुँजीवादको चरमउत्कर्ष भनेका थिए । विश्वयुद्धको अन्त्यसंगै पुँजीवादको मृत्यु भएको र ‘सर्वहारा राज्यसत्ताको युग प्रारम्भ’ भएको लेनिनको ठहर थियो । दार्शनिक तथा राजनीतिक रुझान भएका अर्थशास्त्री जोसेफ सुम्पिटरले पुँजीवादको मुत्यु तत्काल किन संभव छैन, पुँजीवादको चक्रीय संकट सामना गर्ने लचक उदारवादी राजनीतिक प्रणालीमा कसरी प्रकट हुन्छ भन्नेबारेमा त्यतिखेरै ठूलो खोज गरेका थिए । आज लेनिनको भन्दा सुम्पिटरको मान्यता संसारभरि नै बढी लोकप्रिय र स्थापित छ । विचार सिद्धान्तको बहसमा रुचि राख्ने अर्का एमाले नेता प्रदीप ज्ञवालीले एकपटक भनेका थिएँ ‘हामीले गोथा कार्यक्रमको आलोचना पढ्यौं, गोथा चाहिँ पढेनौं । एन्टीडयूहरिङ पढ्यौं, डयूहरिङ चाहिँ पढेनौं । विश्वासघाती काउत्स्की पढ्यौं, तर काउत्स्कीको मौलिक रचना चाहिँ पढेनौं ।’ लेनिनवादप्रतिको विश्वास त्यही प्रकारको एकांकी चिन्तनको उपज हो । अन्यथा मदन भण्डारीको जबजको एक पक्ष जसरी माओकाविचारबाट प्रभावित छन्, अर्को पक्ष रोजा र काउत्स्कीको चिन्तनबाट प्रभावित छ भन्ने स्वीकार गर्न कुनै गाह्रो चिज हुने छैन । दुबै कोणबाट जबज लेनिनवादको नजिक छैन । यो सत्य एमाले नेतृत्व र कार्यकर्ता पंक्तिले विस्तारै बुझ्न थालेको छ । तर यतिखेरै लेनिनवादप्रतिको आफ्नो स्थिति प्रष्ट पार्ने हो भने एमाओवादीले गर्ने चर्को वैचारिक होहल्लाको संभावित अनुमान पनि नेतृत्वलाई छ ।

‘बहुदलीय व्यवस्थालाई दार्शनिक रुपमा स्वीकार’ गर्दै ‘विप्पा सम्झौता’ सम्म आइपुगेको एमाओवादी आफै कति सिद्धान्तवादी छ भन्ने कुरा दुँनियाले नबुझेको हैन । तर एमालेले लेनिनवाद परित्याग गर्ने हो भने त्यसैलाई आधार बनाएर ‘संशोधनवादको चरम उत्कर्ष’ भन्ने होहल्ला मच्चाउँने निश्चित छ । बुटबल महाधिवेशनमा लेनिनको फोटो हरायो भने रोइकराई गर्ने एमाले कार्यकर्ताहरु एमाओवादीको त्यस्तो होहल्लाबाट प्रभावित नहोलान भन्न सकिन्न । एमालेमा बढ्दै गएको ‘वैचारिक प्रसब’ लेनिनवादप्रतिको टुट्दो मोहको परिणाम पनि हो । जसले आकार लिन कम्तिमा अझै एक दशक समय लिन सक्छ ।

Source: http://www.onlinekhabar.com

 

YEHOSHUA SHIM’ONAI

I marvel at these two paradoxes that I recently realized; the first one perplexes me and the second one terrifies me:
– the first one is that even though God absolutely has no need of me, He does care for me in the richness of His grace;
– the second one is that even though I am totally dependent on His mercy, I despise Him in my sinfulness.

On Recollection – Phillis Wheatley

MNEME begin. Inspire, ye sacred nine,
Your vent’rous Afric in her great design.
Mneme, immortal pow’r, I trace thy spring:
Assist my strains, while I thy glories sing:
The acts of long departed years, by thee
Recover’d, in due order rang’d we see:
Thy pow’r the long-forgotten calls from night,
That sweetly plays before the fancy’s sight.
Mneme in our nocturnal visions pours
The ample treasure of her secret stores;
Swift from above the wings her silent flight
Through Phoebe’s realms, fair regent of the night;
And, in her pomp of images display’d,
To the high-raptur’d poet gives her aid,
Through the unbounded regions of the mind,
Diffusing light celestial and refin’d.
The heav’nly phantom paints the actions done
By ev’ry tribe beneath the rolling sun.
Mneme, enthron’d within the human breast,
Has vice condemn’d, and ev’ry virtue blest.
How sweet the sound when we her plaudit hear?
Sweeter than music to the ravish’d ear,
Sweeter than Maro’s entertaining strains
Resounding through the groves, and hills, and plains.
But how is Mneme dreaded by the race,
Who scorn her warnings and despise her grace?
By her unveil’d each horrid crime appears,
Her awful hand a cup of wormwood bears.
Days, years mispent, O what a hell of woe!
Hers the worst tortures that our souls can know.
Now eighteen years their destin’d course have run,
In fast succession round the central sun.
How did the follies of that period pass
Unnotic’d, but behold them writ in brass!
In Recollection see them fresh return,
And sure ’tis mine to be asham’d, and mourn.
O Virtue, smiling in immortal green,
Do thou exert thy pow’r, and change the scene;
Be thine employ to guide my future days,
And mine to pay the tribute of my praise.
Of Recollection such the pow’r enthron’d
In ev’ry breast, and thus her pow’r is own’d.
The wretch, who dar’d the vengeance of the skies,
At last awakes in horror and surprise,
By her alarm’d, he sees impending fate,
He howls in anguish, and repents too late.
But O! what peace, what joys are hers t’ impart
To ev’ry holy, ev’ry upright heart!
Thrice blest the man, who, in her sacred shrine,
Feels himself shelter’d from the wrath divine!

On Virtue – Phillis Wheatley

O Thou bright jewel in my aim I strive
To comprehend thee. Thine own words declare
Wisdom is higher than a fool can reach.
I cease to wonder, and no more attempt
Thine height t’ explore, or fathom thy profound.
But, O my soul, sink not into despair,
Virtue is near thee, and with gentle hand
Would now embrace thee, hovers o’er thine head.
Fain would the heav’n-born soul with her converse,
Then seek, then court her for her promis’d bliss.
Auspicious queen, thine heav’nly pinions spread,
And lead celestial Chastity along;
Lo! now her sacred retinue descends,
Array’d in glory from the orbs above.
Attend me, Virtue, thro’ my youthful years!
O leave me not to the false joys of time!
But guide my steps to endless life and bliss.
Greatness, or Goodness, say what I shall call thee,
To give me an higher appellation still,
Teach me a better strain, a nobler lay,
O thou, enthron’d with Cherubs in the realms of day.

On Imagination – Phillis Wheatley

The  various works, imperial queen, we see,
How bright their forms! how deck’d with pomp
by thee!
Thy wond’rous acts in beauteous order stand,
And all attest how potent is thine hand.
From Helicon’s refulgent heights attend,
Ye sacred choir, and my attempts befriend:
To tell her glories with a faithful tongue,
Ye blooming graces, triumph in my song.
Now here, now there, the roving Fancy flies,
Till some lov’d object strikes her wand’ring eyes,
Whose silken fetters all the senses bind,
And soft captivity involves the mind.
Imagination! who can sing thy force?
Or who describe the swiftness of thy course?
Soaring through air to find the bright abode,
Th’ empyreal palace of the thund’ring God,
We on thy pinions can surpass the wind,
And leave the rolling universe behind:
From star to star the mental optics rove,
Measure the skies, and range the realms above.
There in one view we grasp the mighty whole,
Or with new worlds amaze th’ unbounded soul.
Though Winter frowns to Fancy’s raptur’d eyes
The fields may flourish, and gay scenes arise;
The frozen deeps may break their iron bands,
And bid their waters murmur o’er the sands.
Fair Flora may resume her fragrant reign,
And with her flow’ry riches deck the plain;
Sylvanus may diffuse his honours round,
And all the forest may with leaves be crown’d:
Show’rs may descend, and dews their gems disclose,
And nectar sparkle on the blooming rose.
Such is thy pow’r, nor are thine orders vain,
O thou the leader of the mental train:
In full perfection all thy works are wrought,
And thine the sceptre o’er the realms of thought.
Before thy throne the subject-passions bow,
Of subject-passions sov’reign ruler thou;
At thy command joy rushes on the heart,
And through the glowing veins the spirits dart.
Fancy might now her silken pinions try
To rise from earth, and sweep th’ expanse on high:
From Tithon’s bed now might Aurora rise,
Her cheeks all glowing with celestial dies,
While a pure stream of light o’erflows the skies.
The monarch of the day I might behold,
And all the mountains tipt with radiant gold,
But I reluctant leave the pleasing views,
Which Fancy dresses to delight the Muse;
Winter austere forbids me to aspire,
And northern tempests damp the rising fire;
They chill the tides of Fancy’s flowing sea,
Cease then, my song, cease the unequal lay.

Chill Penury And Winter’s Power – Walther von der Vogelweide

Chill penury and winter’s power
Upon my soul so hard have prest,
That I would fain have seen no more
The red flow’rs that the meadows drest:

Yet, truth! ’twere hard, if I were gone,
Upon the merry-making throng,
That loud with joy was wont to ring,
And o’er the green to dance and spring!

Under The Lime Tree – Walther von der Vogelweide

Under the lime tree
On the heather,
Where we had shared a place of rest,
Still you may find there,
Lovely together,
Flowers crushed and grass down-pressed.
Beside the forest in the vale,
Tándaradéi,
Sweetly sang the nightingale.

I came to meet him
At the green:
There was my truelove come before.
Such was I greeted —
Heaven’s Queen! —
That I am glad for evermore.
Had he kisses? A thousand some:
Tándaradéi,
See how red my mouth’s become.

There he had fashioned
For luxury
A bed from every kind of flower.
It sets to laughing
Delightedly
Whoever comes upon that bower;
By the roses well one may,
Tándaradéi,
Mark the spot my head once lay.

If any knew
He lay with me
(May God forbid!), for shame I’d die.
What did he do?
May none but he
Ever be sure of that — and I,
And one extremely tiny bird,
Tándaradéi,
Who will, I think, not say a word.

The Bard – Vasily Andreyevich Zhukovsky

My friends, can you descry that mound of earth
Above clear waters in the shade of trees?
You can just hear the babbling spring against the bank;
You can just feel a breeze that’s wafting in the leaves;
A wreath and lyre hang upon the boughs…
Alas, my friends! This mound’s a grave;
Here earth conceals the ashes of a bard;
Poor bard!

A gentle soul, a simple heart
He was a sojourner in the world;
He’d barely bloomed, yet lost his taste for life
He craved his end with yearning and excitement;
And early on he met his end,
He found the grave’s desired sleep.
Your time was but a moment – a moment sad
Poor bard!

He sang with tenderness of friendship to his friend, –
His loyal friend cut down in his life’s bloom;
He sang of love – but in a doleful voice;
Alas! Of love he knew naught but its woe;
Now all has met with its demise,
Your soul partakes of peace eternal;
You slumber in your silent grave,
Poor bard!

Here, by this stream one eventide
He sang his doleful farewell song:
‘O lovely world, where blossomed I in vain;
Farewell forever; with a soul deceived
For happiness I waited – but my dreams have died;
All’s perished; lyre, be still;
To your serene abode, o haste,
Poor bard!

What’s life, when charm is lacking?
To know of bliss, with all the spirit’s striving,
Only to see oneself cut off by an abyss;
Each moment to desire and yet fear desiring…
O refuge of vexatious hearts,
O grave, sure path to peace,
When will you call to your embrace
The poor bard?’

The bard’s no more … his lyre’s silent…
All trace of him has disappeared from here;
The hills and valleys mourn;
And all is still … save zephyrs soft,
That stir the faded wreath,
And waft betimes above the grave,
A woeful lyre responds:
Poor bard!

The Boatman – Vasily Andreyevich Zhukovsky

Driven by misfortune’s whirlwind,
Having neither oar nor rudder,
By a storm my bark was driven
Out upon the boundless sea.
‘midst black clouds a small star sparkled;
‘Don’t conceal yourself!’ I cried;
But it disappeared, unheeding;
And my anchor was lost, too.

All was clothed in gloomy darkness;
Great swells heaved all round;
In the darkness yawned the depths
I was hemmed in by cliffs.
‘There’s no hope for my salvation!’
I bemoaned, with heavy spirit…
Madman! Providence
Was your secret helmsman.

With a hand invisible,
‘midst the roaring waves,
Through the gloomy, veiled depths
Past the terrifying cliffs,
My all-powerful savior guided me.
Then-all’s quiet ! gloom has vanished;
I behold a paradisical realm…
Three celestial angels.

Providence – O, my protector!
My dejected groaning ceases;
On my knees, in exaltation,
On their image I did gaze.
Who could sing their charm?
Or their power o’er the soul?
All around them holy innocence
And an aura divine.

A delight as yet untasted –
Live and breathe for them;
Take into my soul and heart
All their words and glances sweet.
O fate! I’ve but one desire:
Let them sample every blessing;
Vouchsafe them delight – me suffering;
Only let me die before they do.

The Dream Follower – Thomas Hardy

A dream of mine flew over the mead
To the halls where my old Love reigns;
And it drew me on to follow its lead:
And I stood at her window-panes;

And I saw but a thing of flesh and bone
Speeding on to its cleft in the clay;
And my dream was scared, and expired on a moan,
And I whitely hastened away.

The Captive’s Dream – Anne Brontë

Methought I saw him but I knew him not;
He was so changed from what he used to be,
There was no redness on his woe-worn cheek,
No sunny smile upon his ashy lips,
His hollow wandering eyes looked wild and fierce,
And grief was printed on his marble brow,
And O I thought he clasped his wasted hands,
And raised his haggard eyes to Heaven, and prayed
That he might die – I had no power to speak,
I thought I was allowed to see him thus;
And yet I might not speak one single word;
I might not even tell him that I lived
And that it might be possible if search were made,
To find out where I was and set me free,
O how I longed to clasp him to my heart,
Or but to hold his trembling hand in mine,
And speak one word of comfort to his mind,
I struggled wildly but it was in vain,
I could not rise from my dark dungeon floor,
And the dear name I vainly strove to speak,
Died in a voiceless whisper on my tongue,
Then I awoke, and lo it was a dream!
A dream? Alas it was reality!
For well I know wherever he may be
He mourns me thus – O heaven I could bear
My deadly fate with calmness if there were
No kindred hearts to bleed and break for me!

Shahar Ma – Abir Khaling

कान्छीले साईंलीलाई
साईंलीले माईलीलाई
खोजी हिंड्ने शहरमा
रहरमा परेर सबैले बेचिसकेछन गाँउको साईनो
गाँउको बोली र गाँउको नाम ।
बाबरीको सुगन्ध र सयपत्रीको स्वच्छता ।

परको गल्लीमा कोपिला भएर कान्छी बस्छे
र वरको गल्छेंडामा
सपिला भएर साईंली बस्छिन ।
तर गाँउ छैन अहिले उनीहरूसित ।
छ ७३ दिनभरि बजिरहन्छ हातमा
शहरको रमझमसित ।
त्यही रमझमसित दिनभरि उनीहरुलाई भेट्न
आईरहन्छ नयाँ / नचिनिने / डरलाग्दो
एच आई भी पोजिटिब भन्ने नयाँ मानिस ।

Sarpa Kheti – Abir Khaling

चपरी तानेर हिलोहरु
समय सुग्घर बाँचेको
बाउसेहरु फ्याउरीसँगै सिंगौरी खेल्दै
अलपत्र छन समय खेतमा ।

ठूलै सपनाको ठूलै खेत छ
अम्ल वर्षाको यो मौसममा
हिलाईरहेछु गह्रा खेतको
गर्नेछु सर्प खेती ।

पछि ३३
विष वमनको महायुगमा
पनातिले बुझ्नेछ बरातुको
समय चेतना र भविष्य दृष्टि ।

A Psalm Of Life – Henry Wadsworth Longfellow

Tell me not, in mournful numbers,
Life is but an empty dream!
For the soul is dead that slumbers,
And things are not what they seem.

Life is real! Life is earnest!
And the grave is not its goal;
Dust thou art, to dust returnest,
Was not spoken of the soul.

Not enjoyment, and not sorrow,
Is our destined end or way;
But to act, that each to-morrow
Find us farther than to-day.

Art is long, and Time is fleeting,
And our hearts, though stout and brave,
Still, like muffled drums, are beating
Funeral marches to the grave.

In the world’s broad field of battle,
In the bivouac of Life,
Be not like dumb, driven cattle!
Be a hero in the strife!

Trust no Future, howe’er pleasant!
Let the dead Past bury its dead!
Act,— act in the living Present!
Heart within, and God o’erhead!

Lives of great men all remind us
We can make our lives sublime,
And, departing, leave behind us
Footprints on the sands of time;

Footprints, that perhaps another,
Sailing o’er life’s solemn main,
A forlorn and shipwrecked brother,
Seeing, shall take heart again.

Let us, then, be up and doing,
With a heart for any fate;
Still achieving, still pursuing,
Learn to labor and to wait.

Storm – William Gay

I love not when the oily seas
Heave huge and slow beneath the sun,
When decks are hot, and dead the breeze,
And wits are dropping one by one.
But when the South wind fiercely breaks
His frozen bonds and rushes forth
Across the roaring sea and shakes
His icy spear against the North;
When breakers thunder on the lee,
When timbers crash and sails are rent,
When wild and louder grows the sea,
And black the reeling firmament;
O then at last my soul awakes,
A thousand joys within her rise,
And all the bounds of sense she breaks
To soar exulting through the skies.
I love not when my ship of Fate
Glides on before some fragrant breeze,
And slowly tracks with costly freight
The sapphire deeps of prosperous seas.
But when beneath the sky of death
She staggers through the seas of pain,
When passion’s hot tempestuous breath
Through shroud and tackle shrieks amain,
When deepening glooms the day o’erwhelm,
And all is one wild wreck of form,
O then resolved I grasp the helm
And proudly guide her through the storm.

The Singer – William Gay

Nay! sing no more thy wild delusive strain
(I heard them say, while I my song pursued),
‘Tis but the rage of thy delirious brain
(I heard them say, yet still my song renewed):
Nay! sing no more with reckless, idle breath
Of man immortal and of life to come,
For one brief moment scan the face of death,
Then be thy foolish song for ever dumb;
Behold the dusty ash that once was fire,
And mark the summer leaf in autumn fall,
Watch thou the wavering breath of man expire,
And know that Death hath lordship over all
(I heard them say with many a scornful word,
Yet still sang on as one who nothing heard).

The Crazy World – William Gay

THE WORLD did say to me,
‘My bread thou shalt not eat,
I have no place for thee
In house nor field nor street.

‘I have on land nor sea
For thee nor home nor bread,
I scarce can give to thee
A grave when thou art dead.’

‘O crazy World,’ said I,
‘What is it thou canst give,
Which wanting, I must die,
Or having, I shall live?

‘When thou thy all hast spent,
And all thy harvests cease,
I still have nutriment
That groweth by decrease.

‘Thy streets will pass away,
Thy towers of steel be rust,
Thy heights to plains decay,
Thyself be wandering dust;

‘But I go ever on
From prime to endless prime,
I sit on Being’s throne,
A lord o’er space and time.

‘Then, crazy World,’ said I,
‘What is it thou canst give,
Which wanting, I must die,
Or having, I shall live?’

Hunting Memory – Barry Middleton

In my youth I was a hunter.
As age advances, I hunt for memory.
I remember planting flowers by the front steps,
just old enough to dig with a spoon.
I planted nasturtiums and was amazed at the riot of color as that grew.
I knew then I wanted to grow things.
I remember the garden gate I built at seven and how
my mother bragged on its durability all her life.
I knew then I wanted to build things.
I remember painting the kitchen and the smell of the glossy oil paint.
I remember the dogwood in bloom in an upper valley.
I remember roaming, searching; I remember beech trees, and the stillness of the woods before my eye caught the movement of a squirrel.
I remember the jeweled rocks in our rippling creek.
I remember home, the garden patch, apple picking,
the cool fall air, the first frost, cedar Christmas trees
and priceless winters when southern snow blew in from the west.
I remember the first daffodils of spring.
All childhood is intact, all of my life stored in memory.
I remember love and love lost,
and found and lost again.
I remember joy and pain, grief and new hope.
For now the monster of forgetting is at bay.
I can remember.
I can hunt, I can find, all time not yet lost.

Hunting Horns – Guillaume Apollinaire

Our story’s noble as its tragic
like the grimace of a tyrant
no drama’s chance or magic
no detail that’s indifferent
makes our great love pathetic
And Thomas de Quincey drinking
Opiate poison sweet and chaste
Of his poor Anne went dreaming
We pass we pass since all must pass
Often I’ll be returning
Memories are hunting horns alas
whose note along the wind is dying

Louse Hunting – Isaac Rosenberg

Nudes — stark and glistening,
Yelling in lurid glee. Grinning faces
And raging limbs
Whirl over the floor one fire.
For a shirt verminously busy
Yon soldier tore from his throat, with oaths
Godhead might shrink at, but not the lice.
And soon the shirt was aflare
Over the candle he’d lit while we lay.

Then we all sprang up and stript
To hunt the verminous brood.
Soon like a demons’ pantomine
The place was raging.
See the silhouettes agape,
See the glibbering shadows
Mixed with the battled arms on the wall.
See gargantuan hooked fingers
Pluck in supreme flesh
To smutch supreme littleness.
See the merry limbs in hot Highland fling
Because some wizard vermin
Charmed from the quiet this revel
When our ears were half lulled
By the dark music
Blown from Sleep’s trumpet.

Na American Bhayen Na Nepali Bhayen – Rakesh Karki

कुर्सीको मोह हुनेहरु अध्यक्ष भए
बचेका खुचेका सबै उपाध्यक्ष भए
पैसा पैसा भन्ने कोषाध्यक्ष भए
कुनै न कुनै पदका दक्ष भए
न अमेरिकन भए न नेपाली भए
एउटा न एउटा संस्था खोली भए

घुमाउन जान्ने महासचिव भए
समाएर तान्ने सचिव भए
छाती फुलाउन मन लाग्ने सल्लाहकार भए
पद नभेट्नेहरु सबै हल्लाकार भए
न अमेरिकन भए न नेपाली भए
सकेसम्म दाउपेच चाली भए

चेसका गोटीजस्ता सदस्य भए
संघसंस्था नओड्ने अदृश्य भए
जताततै मुन्टो घुसाउने पदेन भए
जसरी पनि घुस्न खोज्ने जेनतेन भए
न अमेरिकन भए न नेपाली भए
पहिले नभेट्ने बल्ल यसपाली भए

Ukhelera Pareli Silikka Ramri – Rakesh Karki

उखेलेर परेली सिलिक्क राम्री
पाउडर क्रीमले टिलिक्क राम्री

कसो कसो गरेर आफुले आफ्नै
फोटो खिच्छिन् किलिक्क राम्री

समाजलाई हानेको फेशन जानेको
पुतली नै जस्तो झिलिक्क राम्री

हाउ भाउ कटाक्ष अँध्यारोमा पनि
दियो झैँ बलेकी पिलिक्क राम्री

हेर्नेको नजरमा छुनेको मुटुमा
घाम झैँ झुल्किने मिलिक्क राम्री

Akraman – Rakesh Karki

विदेशमा आयो
भाषामा आक्रमण
स्वदेशमा बस्यो
जीवनमा आक्रमण

विदेशमा आफूलाई
अर्कैको साँचोमा ढाल्नुपर्ने
स्वदेशमा आफूलाई
अर्कैको कमाण्डमा चाल्नुपर्ने

विदेशमा जीवन छ
तर मन कहाँ मान्छ र ?
स्वदेशमा माया छ
तर रमाउन कहाँ पाईन्छ र ?

विदेशमा बडप्पन छ
तर आफ्नोपन कहाँ छ र ?
स्वदेशमा संस्कार छ
तर सपनी विपनीमै मरिने डर

Jhola – Rakesh Karki

एकदिन सबैले मर्ने चोलामा हजुर
खरानी भइ बग्ने खोलामा हजुर

व्यर्थ रहेछ तँ भन्दा म धनी भनि
सेखी गर्नु सुनको तोलामा हजुर

आउदा खेरि रित्तो हात जादानि उस्तै
घुमिरहने यो पृथ्वी गोलामा हजुर

बिसाउनै पर्छ सबले र छोडि जान
जति जसरी भरे पनि झोलामा हजुर

कुरा गर्लान एक दुई दिन बिर्सन्छन् त्यसै
सम्झिन्छन् कसले गाउँ घर टोलामा हजुर

The Loss Of Love – Countee Cullen

All through an empty place I go,
And find her not in any room;
The candles and the lamps I light
Go down before a wind of gloom.
Thick-spraddled lies the dust about,
A fit, sad place to write her name
Or draw her face the way she looked
That legendary night she came.

The old house crumbles bit by bit;
Each day I hear the ominous thud
That says another rent is there
For winds to pierce and storms to flood.

My orchards groan and sag with fruit;
Where, Indian-wise, the bees go round;
I let it rot upon the bough;
I eat what falls upon the ground.

The heavy cows go laboring
In agony with clotted teats;
My hands are slack; my blood is cold;
I marvel that my heart still beats.

I have no will to weep or sing,
No least desire to pray or curse;
The loss of love is a terrible thing;
They lie who say that death is worse.

Profit And Loss – Ada Cambridge

Each day a new sword flashes in the van;
Another leader, brave to do or die,
Comes forth, full- furnished for the strife whereby
He gains his growth and stature as a man.
Each day our world, that under the black ban
Of ignorant custom for so long did lie,
Grows bright and brighter, like a clearing sky,
More good and lovely in its wondrous plan.

Yet oh! how few the saved, how small the gain,
How poor the profit as against the cost —
The waste of life, divinely vast and fair,
Potential in starved soul and unfed brain —
The powers that might have been and might be — lost
Only for want of common food and air!

Happy Birthday – Ravi Sathasivam

Birthdays comes and goes in every year
but few remains with us as golden memories
Its a special day to celebrate with loved ones
Although, the years carry our age away
but every aged year brings happiness into our heart
Life is full of ups and down, weary or teary
but life goes always with smile instead of frown
The candles have been blown off to say good bye to old year
and then the cakes is cut to say welcome to new age
The birthday song sung to forget the world
and the birthday wishes keep pouring to live more
When the birthday gifts are overflowing on the table
and impatient face is glowing to open them.
Dine and wine are served unlimited
Music followed by dance to remember unforgettable day
‘Happy Birthday To You’ that is last words that we hear
from each and everyone and again the drums are silent
for another year to come.

Alone – Deborah Ager

Over the fence, the dead settle in
for a journey. Nine o’clock.
You are alone for the first time
today. Boys asleep. Husband out.

A beer bottle sweats in your hand,
and sea lavender clogs the air
with perfume. Think of yourself.
Your arms rest with nothing to do

after weeks spent attending to others.
Your thoughts turn to whether
butter will last the week, how much
longer the car can run on its partial tank of gas.

Drinking Alone – Li Po

I take my wine jug out among the flowers
to drink alone, without friends.

I raise my cup to entice the moon.
That, and my shadow, makes us three.

But the moon doesn’t drink,
and my shadow silently follows.

I will travel with moon and shadow,
happy to the end of spring.

When I sing, the moon dances.
When I dance, my shadow dances, too.

We share life’s joys when sober.
Drunk, each goes a separate way.

Constant friends, although we wander,
we’ll meet again in the Milky Way.

The Images Alone – Les Murray

Scarlet as the cloth draped over a sword,
white as steaming rice, blue as leschenaultia,
old curried towns, the frog in its green human skin;
a ploughman walking his furrow as if in irons, but
as at a whoop of young men running loose
in brick passages, there occurred the thought
like instant stitches all through crumpled silk:

as if he’d had to leap to catch the bullet.

A stench like hands out of the ground.
The willows had like beads in their hair, and
Peenemünde, grunted the dentist’s drill, Peenemünde!
Fowls went on typing on every corn key, green
kept crowding the pinks of the peach trees into the sky
but used speech balloons were tacky in the river
and waterbirds had liftoff as at a repeal of gravity.

Beautiful Blue Eyes – Grace Hays

Blue eyes so full of life
A wonder all of their own
So beautiful and precious
Oh to see those eyes smile
Such a beautiful sight
How I love to look into those eyes
When I look into them
A kind of peace comes over me
Beautiful blue eyes
Always haunting me
…teasing me
Reminding me of what I want…can’t have
Why do they haunt me so
When will I be free of them
Constantly held captive by those blue eyes
Beautiful blue eyes
Always there
A reminder of what I want…can’t have
Such beautiful blue eyes
Beautiful blue eyes…

Cry Beautiful – Summer Sandercox

Tears are falling,
From beautiful eyes.
Tears are falling,
Because of beautiful lies.

Tears are falling,
Because of what you said.
Tears are falling,
Onto a beautiful bed.

Tears are falling,
In a beautiful stream.
Tears are falling,
Because of a beautiful dream.

Tears are falling,
Because of your lies.
Tears are falling,
As beautiful dies.

Bidambana Bhitra Ko Ma – Tanka Subba

खुल्ला- खुल्ला परिवेश
उज्याला उज्याला दिनहरु
त्यसभित्रको म
बाटो हराएको बटुवा झैं
हराएको हुन्छु शून्यतामा
र समयको पावन्दीसंगै
बगिरहेको हुन्छु खोलाको पानी झैं

पीडा ग्रस्त छु आफैं
पिंजडाभित्रको सुगा झैं
तर म भाग्न अभ्यस्त छुइन
ब्रह्माण्ड भन्दा कहीं टाढा
माटोको प्रेमले हो कि ?
बेहोसी छु होसमा आखा खोले पनि
उज्यालो छैन अन्धकार ओछ्याएर पनि
आभाष छैन दिनहरु सारा बदलिए पनि
दिगभ्रम जस्तै लाग्छ
आफूले आफैलाई भुल्दा
हल्लै हल्ला झैं लाग्छ एकान्तमा ब्युझदा
विडम्वना छाएको हो कि कुन्नी ।
थाहा छैन
निर्मोही बनेका छन् आफन्तहरु
एक्लो बनेका छन् हुलमा रहने प्राणीहरु
उपस्थिति आफैमा दुष्ट बनेको छ ।

यहा
मान्छे हुनुको अर्थमा
पर्खाल अर्कै छ वास्तविकताको
अब कसरी साटौं विषम परिस्थितिमा भावनाहरु
अब कसरी टेकौं जोखिम ठाउमा पाइलाहरु
जहा सुरक्षति रहनको लागि
यताउति आखा डुलाउदा डुलाउदै
पर्दा खस्छ अध्यारोको
जसले छोपिरहन्छ मलाई
र सधैं छट्पटिहन्छु
विडम्वनाभित्रको म ।

Bhavprasta Boliharu – Tanka Subba

गौण इशारा शब्दका केही अंशहरु
विचारलाई अभिव्यक्तिमा प्रस्तुत गर्दा
कठोरले आ उ, ता तु गरेर पोखिन्छन् शब्दहरु
नबुझिने नजानिने झट्टसुन्दा
तर भावप्रष्ट छन् बोलीहरु
इश्वरले दिएको बरदान
पाएपछि जीवन नस्वीकारी कहा भो र ?

प्रकृतिको कुरुप नियति
सहज असहज नब्यहोरी कहा भो र ?
मान्छे हुनुको अर्थलाई अंगालेपछि
भावीको लेखान्त भन्न कहा पाइयो र ?
एउटा सग्लो शरीरबाट वञ्चित भएपछि
गौण इशारामा शब्दका केही अंशहरु
अन्तरआत्मालाई अभिव्यक्तिमा व्यक्त गर्दा
कठोरले आ उ, ता तु गरेर पोखिन्छन् शब्दहरु
नबुझिने नजानिने झट्टसुन्दा
तर भावप्रष्ट छन् बोलीहरु ।

दृश्यको अनौठो साहारा
अस्पष्ट भाषाका दिल पुकारा
प्रत्येकको छातीमा झ्याङ्गीने मायाको लहरा
जसले गहिराइ बोकेको हुन्छ सग्लो मान्छेको जस्तै
स्वाभिमान बोकेको हुन्छ उच्च हिमाल जस्तै
सत्यता डोर्याएको हुन्छ भगवान जस्तै
बुझ्न नसकिएला क्षणभर मै
पढ्दा अमुक मान्छेको मुहार
तर बेदना हुन्छ उस्तै
चाहना हुन्छ त्यस्तै
काटे रगत हुन्छ रातै
त्यसैले उपेक्षामा अपेक्षा बोकेर
गौण इशारा शब्दका केही अंशहरु
भावनालाई अभिव्यक्तिमा प्रस्तुत गर्दा
कठोरले आ उ, ता तु गरेर पोखिन्छन् शब्दहरु
नबुझिने नजानिने झट्टसुन्दा
तर भावप्रष्ट छन् बोलीहरु

Din – Tanka Subba

घाम बोकेर जन्मने दिन
पारिलो र न्यानो हुन्छ
उज्यालो र हर्षक हुन्छ
जसले जमेको तुषारो हटेर बग्छन् उत्साहको नदीहरु
छुन पुग्छन् व्योमलाई छातीबाट हाम्फालेका मनहरु
अनि साइनु गासेर दिन
सपना भएर फुल्छ मानिससंग
पीडाका कैयौं क्षणहरु भुलाएर
जतिसुकै घातक बनेर आए पनि
दिन
पारिलो र न्यानो हुन्छ
उज्यालो र हर्षक हुन्छ
तथाकथित बहकाइका पलहरु
उकाली ओरालीहरुमा समेटिंदा
जल्न पुग्छन् आशाहरु
अध्यारोमा डुब्न पुग्छन् पाइलाहरु
तसर्थ सन्त्रास फैलन्छ भावनाकासभरि
दिनहरु
फेरि आफन्त नबन्लान् कि भनेर
तर नित्य झैं उदाउदा
प्रफुल्लित हुन्छु
र हतारले धकेल्न थाल्छु जीवनरथ
स्वीटर बुनेझैं बुन्न थाल्छु आकांक्षाहरु
अनि सुम्सुम्याउन थाल्छु फराकिला पथहरु
बढ्दै आउने अधेरीले कुल्चन्छ कि भनेर
बाधाहरु पन्छाउदैं
हुइकिन थाल्छु बतास झैं
दिनसंग सहयात्री बन्न सकिन्छ कि भनेर
तर सधैं बिरानो बनिरह्यो
आफैसंग हातेमालो बनेका दिनहरु
सधैं उदाएर अस्ताइरह्यो पाहुना बनेर
पर्खाइमा , सेताम्मै केशराशी फुलाएर
सारा जीवन भुलाएर
उभ्याउन खोजें दिन
बचाउन खोजे दिन
कहिल्यै उभेनन् सामुन्ने
बगिरहे नदी झैं
पग्लिरहे हिउ झैं
थामिएनन् कहिल्यै
दिनमा सारा कुरा हुन्छ
थाहा छ सबलाई
त्यसैले घाम बोकेर जन्मने दिन
पारिलो र न्यानो हुन्छ
उज्यालो र हर्षक हुन्छ ।

Kabi Shiromani Ko ‘Ye Nepal’ – Kamal Dixit

कमल दीक्षित – कवि शिरोमणिको “ए नेपाल!”
(हिमाल खबरपत्रिका)

लेखनाथ पौड्यालले धेरै गीत लेखेका छैनन्। तर, त्यसैले मात्र महत्वपूर्ण भएको होइन उनको ए नेपाल! भन्ने गीत। आजभन्दा ५४ वर्षअघि लेखिएको यो गीत नेपालमा होइन भारतमा छापियो, पश्चिम बङ्गालको कालिम्पोङमा। नेपालमा प्रजातन्त्र उदाएपछि र राणाकालको पिँजडाबाट मुक्ति पाएपछि नेपाली जनता फुर्किएका थिए। तर, पिँजडाबाट उम्केको सुगा लेख्ने लेखनाथले, त्यसको चार वर्ष नबित्दै यति चिन्तित भएर किन नेपाललाई उद्बोधन गर्नुपर्‍यो? उनले नेपालको भविष्य किन त्यति उज्यालो देखेनन्? के पर्‍यो? त्यो खोजिपस्नु चासो लाग्दो हुनेछ।

हामीलाई थाहा छ, २००७ सालमा प्रजातन्त्रले नेपालमा प्रवेश गरेलगत्तै फुट र अन्तरकलह पनि भित्रियो। नौ महिने सरकारको परम्परा बसेको थियो। त्यसबाट हाम्रा कवि शिरोमणि आजीत भएका थिए भन्न बुझन गाह्रो छैन। तर चार अन्तराको यस गीतमा त्यति मात्र हैन अरू पनि कुरा छन्। त्यो खोतलिहेर्नु देशप्रेमी नेपालीको कर्तव्य हो, खास गरेर अहिले नेपालमा शाह-शासनको पनि अन्त्य भई गणतन्त्र भएको नेपालका नेपालीको। कवि शिरोमणिले आधा शताब्दीअघि बोलेका कुरा अहिले पनि कसरी ठ्याक्कै मिल्दैछ! के यी ५० वर्षमा नेपालले केही सिकेन? के नेपाल एक इञ्ची पनि अघि बढेन? किन? प्रत्येक राजनीतिज्ञले मनन गर्नुपर्ने कुरा हो। धेरै गन्थन गर्नुभन्दा त्यो गीत नै गुन्गुनाउनु जाती होला। तर त्यसभन्दाअघि टेलिभिजनले भन्नेजस्तै अलिकति कमर्सियल गरौँ।

नेपालीमा नवप्रभात भन्ने नामका दुई पत्रिका देखा पर्छन् खोजिहेर्दा― एउटा द्वैमासिक, अर्को साप्ताहिक। द्वैमासिक भारतबाट प्रकाशित भएको हो, सन् १९५४ मा कालिम्पोङदेखि। साप्ताहिक भने हालैको हो, २०४८ मा नेपालको रौतहटबाट। साप्ताहिक नवप्रभात नेपालमा प्रजातन्त्र आएपछि रातारात जन्मिएका छिचिमिरा पत्रपत्रिकाजस्तै छ― दुरुस्त कवि शिरोमणिले हिउँदका दिनलाई भनेजस्तै देखिने र दबिने खालको, चर्चा गर्नुपर्ने विशेषता केही नबोकेको। तर कालिम्पोङको त्यो द्वैमासिक नवप्रभात को भने एउटै पहिलो अङ्क पनि महत्वपूर्ण लाग्छ।

पहिले त यसका सम्पादकद्वय नै हामीले सम्झ्नुपर्ने नाम हुन्― सानुमती राई र महानन्द पौड्याल। अर्को यसका प्रकाशक पनि छन्― प्रह्लादप्रसाद अग्रवाल। दुर्भाग्यवश, नवप्रभात जम्माजम्मी कति अङ्क निस्केर बन्द भयो हामीलाई थाहा हुन्न, देख्न पाइएको सन् १९५४ जनवरीको त्यो पहिलो मात्र हो। त्यसमा कथा र निबन्ध पनि छन्, कविता र गीत पनि। भारतका र नेपालका ख्यातनामा कवि-लेखकका कृतिहरू समेटिएका छन् त्यसभित्र। कविताहरू भीमनिधि तिवारीका छन्, माधवलाल कर्माचार्यका र बदरीनाथ भट्टराईका पनि छन्। हाम्रा कविवरद्वय लक्ष्मीप्रसाद देवकोटा र बालकृष्ण सम कालिम्पोङ पुगेका बेला उनीहरूका स्वागतमा पाठ गरिएको तुलसी अपतनको कविता मार्मिक छ। कवि भन्छन्ः
“आयौ जगमा प्रेम शान्तिको
अनुपम भण्डार लिई
संसारबीच एक हृदयमा
अर्कै संसार लिई
देवदूत सन्देश नयाँ
गायौ लायौ प्रीत
अमृत चुहायौ क्रन्दनमा पनि
आनन्दी सङ्गीत!”

त्यो सबै त जे छ छँदैछ, तर त्यसभन्दा महत्वपूर्ण कुरा छ त्यस पत्रिकामा माथि भनेजस्तै प्रथम पृष्ठमा छापिएको गीत ए नेपाल!। भनिसकियो कवि शिरोमणिले लेखेका थोरै गीतहरूमध्येको एक हो यो र त्यसमा नेपालको बेवास्ता देखेर उनको मन रोएको व्यथा छर्लङ्गिएको छ। ऐलेको परिस्थितिसँग पनि मेल खान खोज्ने त्यो गीत नेपाली साहित्यको एउटा अनुपम नमुना हो भन्ने लाग्छ। त्यो गीत यही होः
ए नेपाल! ए नेपाल!
किन यो तेरो नाजुक हाल?!!
कुन हालतमा जन्म भएथ्यो? कुन गतिविधिले लम्कन्थिस्?
तन्नेरीमै कुन साहसले विश्वमञ्चमा चम्कन्थिस्?
कुन कारणले लड्दै बढ्दै आखिर घरमा थन्किन्थिस्?
घटनाक्रम त्यो सारा सम्झ्ी, बुझ्ी बाबू! इज्जत नफाल्!!
ए नेपाल! ए नेपाल!
किन यो तेरो नाजुक हाल?!!

बल पौरुषका खम्बा जस्ता हिमका चुचुरा हेर्दै जा
स्वतन्त्रताको शुद्ध हवामा सास खुशीको फेर्दै जा!
मुटुमा कालो काँतरपनका पंक्ति भए त्यो केर्दै जा,
उन्नतिपन्था बहुत उकालो, साहसलाई टप्प अँगाल!!
ए नेपाल! ए नेपाल!
किन यो तेरो नाजुक हाल?!!

चलिरहेछन् खलखल खोला, झ्रझ्र र्झ्नाहरू सारा
फरफर पुष्प पालुवा, चमचम गर्छन् सब तारा!
तिनकै शिक्षा152लयमै सिक् जा, स्वाभिमानको प्रिय नारा!
तेरो दिलमा उठ्न नपा’स्, रुन्चेपिन्चे तुच्छ सवाल!!
ए नेपाल! ए नेपाल!
किन यो तेरो नाजुक हाल?!!

निर्धन छैनस् तँ, धनी बलको पन्छा दिलको कमजोरी
फूट-वैरको पन्छा आँधी, पन्छा स्वार्थी घुसखोरी
ठाडो शिर गर् पथमा अघि सर् किन निहुरिन्छस् कर जोडी?
जोरी पारी हाँस्न नपाउन्, जागृति जुगको बत्ती बाल्!!
ए नेपाल! ए नेपाल!
किन यो तेरो नाजुक हाल?!!