Patrakar – Shrawan Mukarung

तिमी छक्क पर्छौ
कि,
तिमीजस्तै ऊ
कुनै होचो घरको मझेरी
बलेँसी, पँधेरी, जङ्गल
अँध्यारो छिँडी
साँघुरो गोठ
या,
अस्पतालको कुनै बेड वा परिसरमा
आफ्नै आमाको कोखबाट
उसको जन्म भएको हुन्छ

तिमी अझ छक्क पर्छौ
कि,
तिमीजस्तै–
पहाडको कुनै अपरिचित गाउँको धूलो
या,
भित्री मधेसको
कुनै टोल, खेत, इनार
आँपको फेद, राजमार्गको छेउ
अथवा–
सहरको कुनै गल्ली, डबली
वा पिच रोडहरूमा
दगुर्दादगुर्दै ऊ हुर्किएको हुन्छ

उसलाई देखेपछि
तिमी झन् तीन छक पर्छौ
तिम्रा जस्तै–
उसका आँखा, मुस्कान
र गहिरो आत्मविश्वास…

अहा !
उसलाई भेटेपछि त झन्
तिमी छक्क पर्नुको कुनै सीमा नै रहँदैन–
‘के पत्रकार आफैँमा एक मानिस हो…?!’

घाम
एकदम सीधा
तिम्रो सिउँदोमाथि मस्त छ
तिमीलाई आज, आकाश हेर्नु छैन
तिमी
एकदम उसलाई हेरिरहेछौ एकटकले
हेर्दाहेर्दै–
उसका बलिष्ठ पाखुराहरू
फैलिरहेछन्– घडीफूलको लहरा भएर
र तिम्रो मुटु र मस्तिष्कको गोलो पृथिवीलाई
कस्दै छ बेस्सरी !

तिमीलाई थाहा छैन–
प्रजातन्त्र र पत्रकार
कुन माउ, कुन चल्ला ?
तर, तिमीलाई थाहा छ
आफू उभिएको भूमि
सुन !
जिउँदो देशमा
पत्रकारको प्रायः हत्या हुन्छ
र उसको उद्दीप्त अनुहार
कुनै आतङ्कारीको बूढो बन्दुकको दवासमा
सविस्तार अवतरित हुन्छ

तब,
तिमी छक्क पर्दै पर्दैनौ
किनकि–
तिम्रो सिउँदोको सिन्दूर
लोकगीत भइसकेको हुन्छ !

Prem Geet – Shrawan Mukarung

अब म तिमीलाई यहीँ छोडेर जान्छु !
यी जन्तीजस्ता पर्वत
चराको माला
बुकी र बतास
यी सनईजस्ता भन्ज्याङ
लोकन्ता खोला
गोधूलि र मौनता
यी मान्छेका आदिम र आधुनिक दुःखहरू
कसैलाई थाहा हुनेछैन ।

अब म तिमीलाई यहीँ छोडेर जान्छु !

मलाई खोज्दाखोज्दै
कुनै प्रिय दिन तिमी मर्नेछौ
कुनै इतिहास बन्नेछैन – त्यो
मृत्युपर्यन्त पनि भेट्नेछैनौ मलाई
कुनै युग
कुनै काल
कुनै जन्म
मेरो मन फर्किनेछैन – कहिल्यै ।
पगली !
अब म तिमीलाई यहीँ छोडेर जान्छु !
यहीँ
बस यहीँ
यो तिम्रो सिउँदोमा बजिरहेको मेरो आलो रगतको बाँसुरीमा ।

Passive Weather – Ramesh Rai

The sun is annoyed with the earth
that so he is not seen throughout
but aroma of his arrival
spreaded throughout the earth
Air is not humming to – day
stopped mesmerizing the flowers
so, flowers are sad too
not sympathetic with bees even
to sip her nectar today
to view the piteous scene of earth
sky also weeps with drizzling tears
an unforeseen silence stirs the nature
making me bore except
to lean and chat with my poetry.

Weather Wise – Fay Slimm

From murky
overcast sky
rife with heavily
laden cold
comes out of nowhere
brightness.

The warm sun’s face
pushes holes
through
to reveal cornflower blue
circles of bloom,
bouqueting
the day

Smiles begin
undoing furrowed brows
and start
breaking frowns in two,
increasingly.

From nowhere folk want
to hello
and tension
shows a release.

Murky weather moods
have to go.

Gray Weather – Robinson Jeffers

It is true that, older than man and ages to outlast him, the Pacific surf
Still cheerfully pounds the worn granite drum;
But there’s no storm; and the birds are still, no song; no kind of excess;
Nothing that shines, nothing is dark;
There; is neither joy nor grief nor a person, the sun’s tooth
sheathed in cloud,
And life has no more desires than a stone.
The stormy conditions of time and change are all abrogated, the essential
Violences of survival, pleasure,
Love, wrath and pain, and the curious desire of knowing, all perfectly
suspended.
In the cloudy light, in the timeless quietness,
One explores deeper than the nerves or heart of nature, the womb or soul,
To the bone, the careless white bone, the excellence.