Raja Kewal Ek Kalam – Laxmi Prasad Devkota

क.
राजा, केवल एक कलम देऊ !

सावनमा !

क¥याङकुरुङको प्वाँखको डन्डी,

हिमाली बादल छोएको,

मानसरोवर सलिल उछाली,

धोएको !

निर्जन–बासा, एकलासी,

प्रेमको बिन्दु रोएको,

जीवनमा !
ख.
राजा, केवल एक कलम देऊ !

सावनमा !

घामछायाको विशाल वनमा,

इन्द्रेणीको लच्कनमा,

किरण–कणीको सुन्दर, सुन्दर,

मिश्रणमा !

सुन्दरताको मिश्रणले बरबर, बरबर,

क्वै भावुकको रोदनमा,

मुजूरहरुको नर्तनमा,

कमलको भाउ कीचडका,

रमरममा
ग.
तित्रा बादल

तित्रा बादल

तीन–तारे तितिरबितिरमा

बोलिरहेको पक्रन्छु

थोपल पङ्खी गगनमा,

बेच्छु जुगान्जुग जनजनमा

बोलुन् बराबर क्षणमा !

विजय धनुष तब लच्केला

कालउपर !

कुवेर दीन हुन्, इन्द्र डाहामा,

हाँस तिमी

भर्दै उर, हे भर्दै उर !
घ.
अमरत्वको ली झम्के परेली

कविता

बोल्ली मलाई, “श्रृगार किन्दिनोस्

बाबा सविता ! ”
ङ.
धाई बनाउँछु त्यल्लाई

तालिम नरमले

काँढा मरुन् सब पृथिवीका

शीतल मलमले !

तीन–तारे तित्रा मर्दैनन्

बोल्छन् जगजुग

मर्दछ काल शरमले !

साँची राख्दछु आजको ढुकढुक,

आजको बरबर,

राजा !

कवि भै साउनचरी

केवल एक कलमले !

Pralaya Bedana – Laxmi Prasad Devkota

यस दुनियाँमा सुखदुःख दुईको गहिराइमा डुबियो खरुब,
दुःख भो अतिशय सुख भो अतिशय प्रभुले पु¥यायो मनसुव ।

विषको महको चाखी मिठास जगमा बसियो अन्धसरी,

तर प्रभुको क्यै चेत खुलेन अब दुःखीको लौ मसरी ।

जीवात्मा यो त्यतिको पतित भो ब्रह्माण्ड यसको नरकानल,

आफ्ना भूलहरु नागिनीझैं बेरिरहेछन् वक्षस्थल ।

तिनबाट म केही मोचन पाऊँ भन्दै प्रभुजी गर्छु पुकार,

यस्तो पतित धूलिकणी भै पुग्नै सकिन नि प्रभु–पदसार ।

मानवताका भाव हजारौं मैले गाएँ कवितामा,

तर ती सारा विफल भईकन फोस्रो भए सब प्रभु श्यामा ।

होश पुगेन छन्द पुगेन हृदय पुगेन प्रभु पदमा,

अब ता मेरो आशा छैन अगाध गर्तमा छु जगमा ।

मेरो केवल साथ निराशा मेरो केवल छटपट जीवन,

मेरो मनको आकाश समूचा केवल अग्नि–तपन ।

जलको विन्दु यस सिन्धुमा मैले पाइन हाय अभागी ।

किनकि मैले अरुकन जल दी ठण्डा पार्न सकिन सुभागी ।

यस कारण मेरो तनको मनको पनि अणेव्रत ध्वंस हुन लाग्यो,

प्रलयानलले काल–स्वरुप ली विश्व जलाउन अब जाग्यो,

यसमा अब के मसीको अन्त सीमा चरम क्षतिको,

नास्तिकताले अहम्भावको गाइरहेछन् प्रभु ! यतिको ।

प्रलय नीदमा सुतिरहेछु मेरो ब्रह्माण्ड जल्यो,

आउन सक्ने प्रभुको पदमा मेरो आत्मासम्म गल्यो ।

यस कारण यो जगती–तलमा एक अभागी नष्ट भयो,

यसको औषधि केही छैन किनकि स्वयं यो प्रष्ट भयो ,

जाति बान्धव कुल ज्ञातिको निम्ति न मेरो बिन्दु झ¥यो,

सिन्धु दिएथे परमेश्वरले जल सब आगो बनी द¥यो ।

धन्य हे आत्मा ! धन्य हे ईश्वर ! तिम्रो लीला बुझिएन,

तिम्रो पदमा साथ स्मृति ली आह ! कहिल्यै भिजिएन ।

अब यसलाई केही छैन गयो कहाँ यो पुग्यो कहाँ ?

केवल विषको थोपा पिउँदै अझ जल्दैछ बसी यहाँ ।

Bhoot Sawar – Laxmi Prasad Devkota

क.
थिए सिकन्दरका जुँघा

क्या बाघका !

करमा कस्तो करवाल !

मुठी कस्ता !

लाख, लाखका !
ख.
झोक्रिरहन्थ्यो, झोक्रिरहन्थ्यो,

लहडी एक !

भाग्यो केही ?

सब मोटाए चाटी, चाटी !

विश्वविजेताको छ उदेक !
ग.
“के चाहिन्छ ?”

त्यो भन्छ,

“हा ! हा ! हा ! हा ! घाम नछेक”

शस्त्रअस्त्रको शेखीउपर

हेर ! बुद्धिको कत्रो टेक !
घ.
दीवालाका दान गजब छन् !

स्वतन्त्र दिलको पुजारी

हाँस्दछ, हाँस्दछ मेरा दिलमा

पाजी, पूँजी, लूटहरुमा,

इन्कार तथा धिक्कार

नामका खुट्टा बजारी !