Durbhagya Ko Jhonkka – Bijaya Raj Ghimire

आर्कटिक सागरबाट बगेको सिरेटोले जस्तै
जब दुर्भाग्यको झोंक्काले मेरो छाति छेड्दछ

बाक्लो हुस्सुले तलाउलाई ढपक्क ढाकेझैं

जब छटपटीले मेरो मस्तिष्कलाई ढाक्दछ

त्यसबखत बिलाउँछ मेरो अनुहारबाट आभा

मबाट हराउँछ चनाखोपना र प्रत्युत्पन्नमति

म उभिन त उभिन्छु कक्षामा पढाउन

तर मात्र भट्याउँछु कुनै भरिएको टेपसरी

निस्सासिन थाल्दछ मेरो जीवन

जिउनु बन्दछ सुल्झाउनै नसकिने पहेली

यस्ता क्षणमा म चाहन्छु भइजान निश्चल

जसरी हुने गर्दछ ब्याट्री सकिएको पुतली

साँच्चिकै साँच्चिकै चाहन्छ मेरो दिल

रोकियोस् यो पृथ्वी, थामियोस् पूर्ण प्रकृति

तर उफ्! मैले चाहेर मात्र के हुन्छ र?

घुमिरहन्छ घडीको सियो, रोकिंदैन खोलाको गति

मानिसको उदासीको के नै मूल्य छ र समयचक्रलाई?

आफैले आफुलाई ठूलो मानेर के हुन्छ नै,

जब चिन्ता छैन कसैको कसैलाई।

Stan – Hari Ghimire

सृजनाको पूर्वाधार
जीवनको आधार

बैंशको प्रकटीकरण

सौन्दर्यको आभा

आकर्षणको केन्द्र

म लजाउँछु / तिमी लजाउँछ्यौ

तर सृष्टि हाँस्छ।
सुमेरु पर्वत!

देवता-दानवको मधानी

गोबर्द्धन पर्वत!

जीवनरक्षाको प्रत्याभूति

मातृत्व-कलश!

बाल-अमृतको भण्डार

हिमाली टाकुरा!
शुभ्र-स्निग्ध अजस्र प्रवाह

प्रकृति लजाउँछ / ईश्वर हाँस्छ

तर ‘म’ जीवन पाउँछु

ममतामयी जननी उजागर हुन्छिन्

धन्य सृष्ट्रि!!

म नमस्कार गर्छु।

Antya Ki Suruwat – Pradeep Chapagain

लास

मुर्दा

गयो,बित्यो

सकियो

कानेखुसीहरु

एक हुल

सयौं आँखाहरु

फूलका गुच्छाहरु

अनि अबिर

गोबर,अनी लिपिएको भुईँ

चित्कार अनि रोदन

सम्झनाहरु

यस्तै माहोलबिच

सेतो कात्रोभित्र

चिर निद्रामा निदाएको

एउटा प्राणी

म !!
एकनाले बाँस

घाटको पर्खाई

चिता

आगो

ब्रम्हनाल

चिसो बतास

खोलाको सुसेली

अनि

राप रापमा जलेर

केही क्षणमै

खरानी हुने

सजिवता सकिएको

एउटा वस्तु

म !!
आकाश

हजारौं मान्छेहरुका

हजारौं अड्कलहरु

स्वर्ग, नर्क

त्यै एउटै थलो

चन्द्रमा

सुर्य

ग्रह

अनि ताराहरु

वायुमण्डल

सबैको घर

त्यही घरको बाटो हुँदै

अनन्त यात्रामा निस्किएको

एउटा शान्त यात्री

म !!
अनि

एउटा अनुत्तरित प्रश्न

यो एउटा घटना

अन्त्य,कि सुरुवात ? ?