Poem – I Long For Him Most

I long for him most 
during these long moonless nights. 

I lie awake, hot, 

the growing fires of passion 

bursting in my heart.
Another translation by Kenneth Rexroth:
You do not come 

On this moonless night. 

I wake wanting you. 

My breasts heave and blaze. 

My heart burns up.
Another translation:
I would meet him

But there’s no way, so on this moonless night

From my yearning the embers of my love

Send sparks leaping in my breast,

Setting my heart aflame. 

Sleeping on Horseback – Bai Juyi 

We had rode long and were still far from the inn;
My eyes grew dim; for a moment I fell asleep.

Under my right arm the whip still dangled;

In my left hand the reins for an instant slackened.

Suddenly I woke and turned to question my groom:

‘We have gone a hundred paces since you fell asleep.’

Body and spirit for a while had exchanged place;

Swift and slow had turned to their contraries.

For these few steps that my horse had carried me

Had taken in my dream countless aeons of time!

True indeed is that saying of Wise Men

‘A hundred years are but a moment of sleep.’ 

Resignation – Bai Juyi 

Don’t think of the past;
It only awakens painful regrets.

Don’t think of the future;

It paralyzes with uncertain longings.

Better by day to sit like a sack in your chair;

Better by night to lie like a stone in your bed.

When food comes-open your mouth.

When sleep comes-shut your eyes. 

Spring Sleep – Bai Juyi 

dy smooth and steady
Sunshine room door cloth not open

Still have young spring air taste

Often brief arrive sleep at come 

The pillow’s low, the quilt is warm, the body smooth and peaceful,

Sun shines on the door of the room, the curtain not yet open.

Still the youthful taste of spring remains in the air,

Often it will come to you even in your sleep. 

Keep Waiting – Bai Juyi 

White billows and huge waves block the river crossing;
Wherever I go, danger and difficulty; whatever I do, failure.

Just as in my worldly career I wander and lose the road,

So when I come to the river crossing, I am stopped by contrary winds.

Of fishes and prawns sodden in the rain, the smell fills my nostrils;

With the stings of insects that come with the fog, my whole body is sore.

I am growing old, time flies, and my short span runs out,

While I sit in a boat at Chiu-k’ou, wasting ten day

Winter Night – Bai Juyi

My house is poor; those that I love have left me;
My body is sick; I cannot join the feast.

There is not a living soul before my eyes

As I lie alone locked in my cottage room.

My broken lamp burns with a feeble flame;

My tattered curtains are crooked and do not meet.

‘Tsek, tsek’ on the door-step and window-sill

Again I hear the new snow fall.

As I grow older, gradually I sleep less;

I wake at midnight and sit up straight in bed.

If I had not learned the ‘art of sitting and forgetting,’

How could I bear this utter loneliness?

Stiff and stark my body cleaves to the earth;

Unimpeded my soul yields to Change.

So has it been for four hateful years,

Through one thousand and three hundred nights! 

Our Boat Starts at Night – Li Ching Chao 

Our boat starts at night 
from the beach of Yen Kuang.
Great ships sail only for profit 

Only small boats come here because of your fame. 

The passers-by are embarrassed by your virtue. 

So in the night we steal by the place where you used to fish. 

Last Night – Li Ching Chao

last 

night 

thin 

rain, 

gusty 

wind. 
Dense 

sleep 

doesn’t 

fade 

a wine 

hangover. 
I’m talking 

to her 

who 

rolled up 

the curtains. 
Are you 

blind! 

say. 
By now 

they’re 

fat 

green 

and skimpy 

red. 

Autumn Love – Li Ching Chao 

Search. Search. Seek. Seek. 
Cold. Cold. Clear. Clear. 

Sorrow. Sorrow. Pain. Pain. 

Hot flashes. Sudden chills. 

Stabbing pains. Slow agonies. 

I can find no peace. 

I drink two cups, then three bowls, 

Of clear wine until I can’t 

Stand up against a gust of wind. 

Wild geese fly over head. 

They wrench my heart. 

They were our friends in the old days. 

Gold chrysanthemums litter 

The ground, pile up, faded, dead. 

This season I could not bear 

To pick them. All alone, 

Motionless at my window, 

I watch the gathering shadows. 

Fine rain sifts through the wu-t’ung trees, 

And drips, drop by drop, through the dusk. 

What can I ever do now? 

How can I drive off this word — 

Hopelessness? 

As in A Dream – Li Ching Chao 

To the melody of “Ru Meng Lin”
Last night in the light rain as rough winds blew,

My drunken sleep left me no merrier.

I question one that raised the curtain, who

Replies: “The wild quince trees — are as they were.”

But no, but no!

Their rose is waning, and their green leaves grow. 

A Morning Dream – Li Ching Chao 

This morning I dreamed I followed
Widely spaced bells, ringing in the wind,

And climbed through mists to rosy clouds.

I realized my destined affinity

With An Ch’i-sheng the ancient sage.

I met unexpectedly O Lu-hua

The heavenly maiden.
Together we saw lotus roots as big as boats.

Together we ate jujubes as huge as melons.

We were the guests of those on swaying lotus seats.

They spoke in splendid language,

Full of subtle meanings.

The argued with sharp words over paradoxes.

We drank tea brewed on living fire.
Although this might not help the Emperor to govern,

It is endless happiness.

The life of men could be like this.
Why did I have to return to my former home,

Wake up, dress, sit in meditation.

Cover my ears to shut out the disgusting racket.

My heart knows I can never see my dream come true.

At least I can remember

That world and sigh. 

A Friend Sends Her Perfumed Carriage – Li Ching Chao

A friend sends her perfumed carriage 
And high-bred horses to fetch me. 

I decline the invitation of 

My old poetry and wine companion. 
I remember the happy days in the lost capital. 

We took our ease in the woman’s quarters. 

The Feast of Lanterns was elaborately celebrated – 

Folded pendants, emerald hairpins, brocaded girdles, 

New sashes – we competed 

To see who was most smartly dressed. 

Now I am withering away, 

Wind-blown hair, frost temples. 

I prefer to stay beyond the curtains, 

And listen to talk and laughter 

I can no longer share. 

At Night – Yone Noguchi 

At night the Universe grows lean, sober-
faced, of intoxication,

The shadow of the half-sphere curtains

down closely against my world, like a 

doorless cage, and the stillness chained by

wrinkled darkness strains throughout the Uni-

verse to be free. 

Listen, frogs in the pond, (the world is a pond itself)

cry out for the light, for the truth!

The curtains rattle ghostlily along, bloodily biting

my soul, the winds knocking on my cabin door

with their shadowy hands. 

Ma Lahara Bhayen – Laxmi Prasad Devkota 

अहा ! म लहरा भए मनहरा हरा भू जरा
चुसी रस फुलाउँथे कुसुम वासका सुन्दर,

रमी हृदय आउँथे चिरबिराउँदा स्वर्चरा,

स्वदेश रस बन्न गो तर कवित्व यो वर्वर !

Desh Eklo Pareko Chha – Gajal

यहाँ देश एक्लो परेको छ आज

इमानी शिरै यो झरेको छ आज
बल्यो अग्नि ज्वाला छ रातो हिमाल

डढेलो कतैको सरेको छ आज
थियौं स्वाभिमानी हिजोसम्म हामी

कसोरी भनूँ क्वै चरेको छ आज?
र, ऐना फुटेझैं फुटेको छ भाग्य

भनूँ खै कसोरी मरेको छ आज
सबै हात हाम्रा उठाएर जागौं

सधैं भोलि भन्दै टरेको छ आज

Thapdai Gai Maile Piyen – Komal Shrestha Malla

थप्दै गई मैले पिएँ,पिउनु पिएँ पिउनु पिएँ
बोतलको हेर कमाल बिग्रिएछ मेरो हाल

मालामाल मालामाल उनी मालामाल
बात लाउँछे छोएँ भने नपिएर बसेँ भने

आई हाल्छे आलङ्घनमा हात्ती गैंडा दिएँ भने

थप्दै गई मैले पिएँ पिउनु पिएँ पिउनु पिएँ

बोतलको हेर कमाल बिग्रिएछ मेरो हाल

मालामाल मालामाल उनी मालामाल
लठ्ठी लठ्ठी मागे भने हासीहासी थपी दिने

गोलमाल गोलमाल जानीबुझी गरी दिने

जानी जानी जिन्दगी यो मासीदिए मासीदिए

बोतलको हेर कमाल बिग्रिएछ मेरो हाल

मालामाल मालामाल उनी मालामाल

Dushman Prohit – Yuddha Prasad Mishra

पत्र र पुस्तक अघि-अघि सार्दै
मरिसकेको धर्म फलाक्दै

मानिस मर्दा जुँगा मुसार्दै

तस्मै मार्दै पैसा झार्दै
स्वतन्त्र मानवलाई बिगार्दै

प्रगति देखी तल तल पार्दै

भन्छ नछोड्नू पुरुखाको रीत

जनताको त्यो दुष्मन प्रोहित

Sahi Bato – Yuddha Prasad Mishra

संकीर्णताको परखाल नाघी
यथार्थ वैज्ञानिक पन्थ लागी

पीडितमा जागृति बत्ति बाल

भगाइद्यौ भारतका दलाल
प्रगति भो अब व्यापक जाज्वल

परिसके प्रतिगामीहरू तल

उठिसक्यो भई व्यापक जागृति

उदित भै जनमानसको स्थिति
विजयको भई दर्पण शानमा

प्रवल भै मनको बलिदानमा

जनजागृत भै उठदै गयो

परपीडनता टुट्दै गयो
असही शोषण जागृति हो सही

जनयथार्थ कुरो बीचमा नरही

फगत नित्य रुचाइ विलासता

रहन संभव छैन कतै यता

Bhabisya – Yuddha Prasad Mishra

सामन्ती अभिशाप दिन्दिन हतोत्साही हुँदै गै सक्यो
पूँजीवाद पनी जरा कुहिन गै ढल्ने बखत् भै सक्यो

शोषणको हतियार धर्म कुन छन् निर्मूल पारी दिन

मुक्ति निश्चय पाउने क्षणहरू लागि सके झल्किन
मान्छेको प्रगति नरोकिन दिने राखेर हिक्मत् पूरा

छन् आत्मा बलवान पीडितहरू संघर्षमाथी सुरा

ज्ञानोदिप्ति हुँदै गर्इ झुपडी उठ्दै ठलुा हौसला

जान्दैछन् नर-नारीले विजयमा उतिर्ण बन्ने कला
माटोमा र मसिनमाथि पसिना बग्ने करौडौं जन

छन् एकै मतबाट पीडकहरू निर्मूल गर्नाकन

ऐलेको युग विश्व शान्तितिरको बाटो खुलाई दिने

एैलेको युग क्रान्तिले रगतको साटो रगत् नै लिने
जुन क्रान्ति बीचमा भविष्य छ उज्यालो बन्न जाने गति

जसमाथि बलिदान हुन्छ सहजै पूँजी – पथ्रा – पद्धति

यो संग्राम महानको विजय श्री भोका र नांगाप्रति

यौटासम्म पनि रहन्न अब यो धर्तीमहाँ भूपति

Mero Kushma – Rajendra Pahadi

मोदी र कालीको काखमा
उत्तर–दक्षिण तन्किएर

लमतन्न सुतेको

मेरो प्यारो जन्मभूमी कुश्मा

हिजो जस्तो थियो–आज त्यस्तो रहेन,

बान्नो (पर्खाल) मा टुक्रुक्क बसेर

सा“झ–बिहान हाम्रा हजुरबाले

गाउ“का तन्नेरीलाई सुझाउ“थे–

‘कुरा सुन्नु बुढाको–आगो ताप्नु मुढाको’

अहिले कुश्मा उल्टो दिशा हिंडिरहेछ

उहिलेका कुरा खुइले

बुढाहरु÷अनुभवीहरु पाखा लागे

तन्नेरी जमाना

फा“ट फुकेको बहरझै

इत्ला–कान्ला जोत्न व्यस्त छ,

डहर देख्न पाईंदैन कुश्मामा

पंधेरो छैन टोलमा

भएको एउटा इनार इतिहास गिज्याउदै

सिमेन्टमुनी कक्रक्क दबिएर बसेको छ,

ढिकी, जा“तो, ओखल किंवदन्ती भए

हेर्दाहेर्दै,

भुराभुरी टौवा बुझ्दैनन्

दा“इ खेल्न पाउ“दैनन्

ठेको के हो ?

मदानी के हो ?

आरी के हो ?

मधुश के हो ?

फाली के हो ?

आली के हो ?

न विरुवाको जात चिन्छन् यिनले

न सामाजिक संस्कृतिको खात चिन्छन् यिनले

‘काग कराउ“दै गर्छ–पिना सुक्दै गर्छ’

नसुनेरै÷नचिनेरै

कुश्मा दिन प्रतिदिन खुइते बनिरहेछ ।

नया“ र पुरानाबीचको खाडल

तन्काउ“दै तन्काउ“दै

रबर बनेको कुश्मा

आफ्नै भविश्यप्रति बेखवर भएको छ,

कम्प्यूटरमा रम्ने नया“ पुस्ता

यसको कुरा सुन्दैनन्

यसको उपदेश लिंदैनन्

न दाम्लो देखे तिनले

न नाम्लो देखे तिनले

डोको, थुन्से, सेखु र खुरपेटो

केवल कहानीका विषय बने तिनका लागि,

न भत्केरु बुझ्छन् तिनले

न लमी चिन्छन् तिनले

न दुनो बुझ्छन् तिनले

न टपरी ठम्याउ“छन् तिनले,

मेरो मुटु कुश्मा

अचम्मैस“ग आधुनिक बनेको छ

विश्वासै नलाग्ने गरी पराश्रित बनेको छ,

अपनत्व गुमाएर दिनदिनै

कुश्मा ढुस्स गनाउ“छ आयातित मदिरास“ग

भुक्क फुल्छ आयातित संस्कृतिस“ग

कहिले नाठा खेलाउ“छ इमान बन्दगी राखेर

कहिले भक्ति जगाउ“छ गुप्तेश्वर साक्षी राखेर,

दिन दहाडै बलात्कृत हुन्छ कुश्मा

नव–यौवनाहरुबाट

र, गर्भधारण गर्छ

विसंगतिको÷विकृतिको

फट्याईंको÷दुष्ट्याईंको,

मन्दिरमा घण्ट पनि बजेकै छन्

गुम्बाका माने पनि घुमेकै छन्

मदरसा कुरान घोकाउ“छ

मण्डली बाइबल पढाउ“छ

परन्तु,

कुश्माको कुनै धर्म छैन

गर्नै पर्ने खास कर्म छैन

खै, यसको आफ्नै श्वर छैन

आफ्नै गौरव छैन

आफैमाथि भर छैन

धेरै भएर पनि केही नभए जस्तो

हरेक प्रभातस“गै नक्कली बनेर व्याउ“छ

हरेक सा“झस“गै सक्कली देखिने उपक्रम गर्छ

तर,

सबै उपक्रमको नतिजा अनुतीर्णमा दरेर

कुश्मा पल–पल निचोरिइरहेको छ

आफूलाई मर्द लाठेहरुबाट निचोराईरहेको छ

पेलिनु र ठेलिनुको नियति

शीरदेखि पाउसम्म

कुश्मा खिईंदै गएको छ

सुक्दै गएको छ मोदीबेनीको फेदैसम्म ।

आदर्श सुखको सपना सा“चेर

निसासिंदो कल्पना बोकेर

रातारात कङ्क्रीटको

जंगल बन्न व्यस्त कुश्मा

ध्वनि, धुवा“ र धूलोस“ग

होली खेल्दै

आफ्नो परिचय खोज्छ

साच्चै म को हु“ ? कहा“ छु ?

ठिमाहा संस्कृतिको कोलाहलमा

बित्ता र हात नापेर चिरिंदा पनि

ऐइया–आत्था भन्न जान्दैन कुश्मा

आर्त र बेदना सहेर पनि सौम्य देखिन्छ कुश्मा,

सभ्यताको कृतिम उत्कर्षमा

चाकडी, चाप्लुसी र खुराफाती संस्कार

मौलिक गुण बनाए झैं

कुश्मा दलाली गर्छ आक्कल झुक्कल

ठालूको दैला चाहार्छ

नेताको पाउ मुसार्छ

चेपारे बन्छ

दहिच्यूरे हुन्छ

तर पनि,

कुपोषित ठान्दैन यसले आफूलाई

निरिह मान्दैन यसले आफूलाई

बरु अखबारका पानामा

भंगेराटाउके अक्षरमा विज्ञापन

छाप्छ÷छपाउ“छ यसले

र पुलकित दावा गर्छ,

कुशै कुशले भरिएको परी

कुश्मा नामधारी कुशुमपुर नगरी ।।

साथ दीने मान्छेको – सुबाश लम्साल

साथ दीने मान्छेको
अब याद मात्र बाकीछ

दुखमा साथदीने हातहरुको

अब छाप मात्र बाकीछ
जीबन भनु केही रहेन येस्तो

बस दिन र रात मात्र बाकी छ

मेरो मन त अब मरी सक्यो

तेस्को राख मात्र बाकी छ
बसन्त आयो गयो

सुकेको पात मात्र बाकी छ

गल्ती मैले गरी सके

पसछ्याताप मात्र बाकी छ
पाप मैले गरेको हु

तेस्को दाग अझै बाकी छ

मैले मारेको बीस्वाषको

लास अझै बाकी छ

Chewing Gum – Hiroshi Satow 

smelling like a crazy rose, 
are you chewing a gum, 

or are you a chewing gum? 

once you kiss me, 

you’re too sticky, 

don’t ever let me; 

while you hug me, 

you’re so velvety, 

and so slippery, 

yet so sticky, 

like you chewing a gum, 

or you a chewing gum. 

सुहागरात – स्वप्निल नीरव 

म पनिप्रेम गर्थे

अगाढ

असिम

र अनन्त
मैले कहिल्यै प्रेमको गन्तव्य तोकिन

मेरो प्रेम

यहीसम्म पुगेर

टुंगिन्छ भनेर अकल लगाइन

अनु-

तिमि भन्थ्यौ-

प्रेमको अन्तिम गन्तव्य-

बिवाह हो

तर तिम्रो अड्कल गलत भो

हाम्रो प्रेमको गन्तव्य

विवाहमा पुगेर टुंगिएन
निश्चिन्त

विवाह भयो

बिहे भनेको त

झकिझकाउ शृंगार रहेछ

भयङ्कर लेनदेन रहेछ

बिहेपछिको-प्रथम रात

अर्थात

सबैले बुझेको सुहागरात

बुझेको नभनु

सुनेको सुहागरात

मैले पनि

यस्तै एउटा

सुहागरात भोगे
सुहागरात भनेको

मनसंगको प्रेम होइन रहेछ

यो रात

माया कम

बासना ज्यादा

हुँदो रहेछ
अनु

सुहागरातले

प्रशस्त पीडा दियो

निको नहुने चोट दियो

तिमी नै भन अनु

सुहागरातले दिएको चोट

के म भुल्न सकुँला र?