यसै गरी बिताइदिन्छु – काली प्रसाद रिजाल 

यसै गरी बिताइदिन्छु दुई दिनको जिन्दगी

हाँसोमा लुटाइदिन्छु आफू आँसुमा डुबी

यसै गरी बिताइदिन्छु दुई दिनको जिन्दगी

भीड छ म भीडमा आफूलाई बिलाईदिन्छु

बिर्सिदिन्छु आफुलाई होशमा हराईदिन्छु

कि त लुकी यतै कतै रोईदिन्छु सुस्तरी

हाँसोमा लुटाई दिन्छु आफु आँशुमा डुबी

च्याती दिन्छु आफुलाई बालिदिन्छु साँझमा

फालिदिन्छु आफुलाई दिनहरुको माझमा

गाईदिन्छु गीत आफ्नो आफैलाई नै पिई

हाँसोमा लुटाईदिन्छु आफु आँशुमा डुबी

Advertisements

आँखा छोपी नरोउ भनि  – काली प्रसाद रिजाल 

आँखा छोपी नरोउ भनि भन्नु पर्‍या छ

मुटुमाथि ढुंगा राखि हाँस्नु पर्‍या छ

भोली उठी कहाँ जाने केही थाहा छैन

फर्कि आउने हो कि होईन केही थाहा छैन

वाचा छिटै आउछु भनि गर्नु पर्‍या छ

मुटुमाथि ढुंगा राखि हाँस्नु पर्‍या छ

छातीभरि गाँउ-बेशी पखेरीको छाँया

आखाँभरि मेलापात मायालुको माया

आफैलाई छाडी कतै जानु पर्‍या छ

मुटुमाथि ढुंगा राखि हाँस्नु पर्‍या छ

भन्ने कुरा कति थियो छाती भित्रै रह्यो

परेलीका ओठबाट आँशु झरी रह्यो

कुलचिएर आफैलाई हिड्नु पर्‍या छ

मुटु माथि ढुंगा राखि हाँस्नु पर्‍या छ

अवकाशप्राप्त समय – कालीप्रसाद रिजाल

कुनैबेला अरवी घोडाजस्तै

र्फदवाल दौड्ने समय

अहिले आएर

चिप्लेकीराजस्तै

घिसिरहेछ !

के भएको होला

यो घामलाई पनि ?

हिँड्दा हिँड्दै कहिले

कुनै रुखमा अड्किदिन्छ

त्यहाँबाट निस्कियो भने

फेरि मुण्डाघरमा गएर

घण्टौं बसिदिन्छ

के भएको होला

यो घामलाई पनि

कहिले गुटुमुटु बादल ओढेर सुतिदिन्छ

कहिले पहाडको कापमा गएर

लुकिदिन्छ !

ओल्टाइ पल्टाई अद्योपान्त

पत्रपत्रिका पढ्छु

उपन्यासलाई कुनै पानामा दोब्य्राउँछु

फेरि पढ्छु फेरि पढ्छु

लुगामा इस्त्री लगाउँछु

जुत्ता पालिस गरेर टल्काउँछु

बिगि्रएको हिटर खोलेर बनाउँछु

बगैंचामा जान्छु

झार उखेल्छु, माटो सम्याउँछु

गुलाफको हाँगा काटेर मिलाउँछु

फेरि बारीको तीनचार फन्का लगाउँछु

तर यतिविधि काम गरिसक्दा पनि

समय एक बित्ता हिँडेको हुँदैन !

आँङ तानेर हाऽऽई गर्दै

फोन घुमाउँछु

बसि बिँयालो केही बेर

बकम्फुस गफमा

आफूलाई अल्मलाउँछु

फेरि बाहिर निस्केर

केही किनेर ल्याउँछु

बाटामा रमिता हेरेर

केही क्षण टोलाउँछु

क्रिकेट खेलिरहेका फुच्चेहरूलाई

एकछिन जिस्काउँछु ।

फर्केर काम गर्नेसित कुनै कुरामा

जङ्िगन्छु, फत्फताउँछु

आँगनमा पटुसित बातमार्छु

सुसेलीमा सिकाउँछु,

फेरि कोठामा आएर

लमतन्न पल्टन्छु

तर यतिकासरो काम गरिसक्दा पनि

यत्रा चक्कर लगाएर आउँदा पनि

असत्ति समय साले समय

जहीँको तहीँ टिक्टिक् गरिरहेको हुन्छ !!

यस्तो त कहिले थिएन

सधैँ भ्याइनभ्याइ हुन्थ्यो

मिलिक्क गर्न नपाई

समयले डाँडा काटिसक्थ्यो

के भएको होला

यो समयलाई हिजो आज ?

नातिनातिनाले पठाएको चिठी

बीसौं पटक पढिसकेँ

अलबमका तसबिर पनि कैयौंपल्ट हेरिसकें

पुराना क्यासेटका गीतहरू

दोहोर्‍याएर तेहेर्‍याएर सुनिसकें

तै पनि ढिट समय यस्तो छ

कि कट्दै कट्दैन !!

ए युवाहरू हो !

जाँचका तयारी गरिरहेका

विद्यार्थीहरू हो !

तिमीलाई समयको अभाव छ भने

आउ लिएर जाउ

जति चाहिन्छ लिएर जाउ

म सित्नैमा मेरो समय

दिन तयार छु !!