सबै भन्न सक्छु – काली प्रसाद रिजाल 

म कुनै सिद्ध आत्मा होइन,

न कुनै दिव्य दृष्टि छ मसित

तर आँखा चिम्लेर भन्न सक्छु

यो देशमा कहाँ के भइरहेछ !

यतिबेला सिंह दरबारमा

राष्ट्रको ढुकुटीबाट

लाखौंलाख बाडिँदै छ

आफ्ना कार्यकर्तालाई

र एकाएक बिरामी परेपछि

फेरि अर्का नेता

दिल्ली प्रस्थान गर्ने भएका छन्

साउथ ब्लकमा उपचार गराउन

उता मन्त्री क्वार्टरमा

उद्योगपति व्यापारीहरू

यतिबेला ब्रिफकेसमा

शुभकामना चढाइरहेका छन्

मृर्गौला बेचेर फर्किएका नेपालीहरू

फेरि लुटिएका छन् सीमा क्षेत्रमा

अहिले ठमेलको मसाज पार्लरमा

संभोगरत छन्

एक प्रतिष्ठित समाजसेवी

र सुन्नुहोस्

एक महान् नेताका

होनहार सुपुत्र

दिउँसै फिट्टु भएर

एक्लै कोठामा कड्किरहेका छन् ।

कहाँ के भइरहेछ

सब भन्न सक्छु

नपत्याए फोन गरेर सोध्नुहोस्

भोलि अखबारमा पढ्नुहुनेछ

दुर्घटनामा परेर

नौ जना ठहरै भएको

झाडापखालापछि त खान नपाएर

चार जनाको प्राण गएको

र अहिले ठीक यसैबेला

विशाल आमसभामा

शीर्ष नेताहरू

थपडीको गडगडाहटबीच

एक-अर्कालाई

धाराप्रवाह गाली गरिरहेका छन् !

अपहरणपछि तराईमा

फेरि एक जनाको हत्या भएको छ

उग्रभीडले चारओटा बसमा

भर्खरै आगो लगाइदिएको छ ।

र तात्तातो अर्काे खबर सुन्नुहोस्

मन्त्रिपरिषद्को निर्णयअनुसार

खुंखार अपराधी र तस्करहरूमाथि

लगाइएका सम्पूर्ण अभियोग

सरकारले फिर्ता लिने भएको छ

र अन्ततः

छोरीलाई उपप्रधानमन्त्री बनाउने सहमतिपछि

सरकार गिर्ने सम्भावना पनि

तत्काललाई टरेर गएको छ

तर भन्न नसक्ने कुरा एउटै छ

मैले भन्न नसक्ने कुरा एउटै छ

यो देशको के हुन्छ ?

त्यो म भन्न सक्दिन

साम्प्रदायिकता, जातियता, क्षेत्रीयतामा

जीर्ण हुँदै गएको

वैमनस्य र द्वन्द्वमा

चर्कँदै चर्कँदै गएको

यो देशको के हुन्छ ?

यसको अखण्डता र सम्प्रभूता

रहन्छ रहँदैन ?

त्यो म भन्न सक्दिन

यसको लागि त

तपाईंहरूले नेताहरूसित सोध्नुपर्छ

राष्ट्रको नाममा, जनताको नाममा

सत्य निष्ठाको शपथ खाएका

नेताहरूसित सोध्नुपर्छ !

मै हूँ – काली प्रसाद रिजाल 

पर्वतहरूमा सुमेरु हुँ म

नदीहरूमा

महाकाली, टनकपुर हुँ म

वृक्षहरूमा रक्तचन्दन हुँ म

विमानहरूमा लाउडा हुँ म ।

म सहस्र छु, अनेक छु

अनेक भएर पनि एक छु

कर्ता पनि, कारण पनि

कर्म पनि मै हुँ

पाप, पुण्य, धर्म पनि

अधर्म पनि मै हुँ

सबै अधिकार शक्ति

मैबाट निःसृत हुन्छन्

सबै मूल्य, मान्यता

मैबाट स्थापित हुन्छन्

म स्वयम्भू, मेरो कसैप्रति जवाफदेही छैन

कुनै विधान, संविधानले मलाई छुदैन ।

सबै यज्ञ, अनुष्ठानहरूको अधिष्ठाता

युगको प्रणेता हुँ म

नेताहरूको पनि नेता

महानेता हुँ म

नेपथ्यमा बसेर म नै गराउछु

प्रपञ्च भातीभाती

तर, कमलजस्तै ओभानो छु

सदैव पानीभन्दा माथि ।

सबै ग्रन्थ, शास्त्रहरूको मै हु सार

म अज्ञेय, अद्वेत, अपरम्पार

मलाई बुझेपछि फेरि बुझ्नुपर्ने

केही रह दैन

मलाई पाएपछि प्राप्त गर्नुपर्ने

जगमा केही छैन ।

सुरमुनि देवगण सबै

मेरै उपासना गर्छन्

मेरै भक्ति स्तुति गाएर

यो भवसागर तर्छन् ।

त्यसैले ए नरहरि, गगनहरू हो !

विवेक र तर्कको

जालोलाई फाल

मैमा समर्पित होऊ

मलाई अङ्गाल 

तिमीहरू पनि आऊ

मेरै शरणमा आऊ

र धनधान्यसहित

परमपद पाऊ ।

Poem – Killing The Love -Anne Sexton 

I am the love killer, 

I am murdering the music we thought so special, 

that blazed between us, over and over. 

I am murdering me, where I kneeled at your kiss. 

I am pushing knives through the hands 

that created two into one. 

Our hands do not bleed at this, 

they lie still in their dishonor. 

I am taking the boats of our beds 

and swamping them, letting them cough on the sea 

and choke on it and go down into nothing. 

I am stuffing your mouth with your 

promises and watching 

you vomit them out upon my face. 

The Camp we directed? 

I have gassed the campers. 
Now I am alone with the dead, 

flying off bridges, 

hurling myself like a beer can into the wastebasket. 

I am flying like a single red rose, 

leaving a jet stream 

of solitude 

and yet I feel nothing, 

though I fly and hurl, 

my insides are empty 

and my face is as blank as a wall. 
Shall I call the funeral director? 

He could put our two bodies into one pink casket, 

those bodies from before, 

and someone might send flowers, 

and someone might come to mourn 

and it would be in the obits, 

and people would know that something died, 

is no more, speaks no more, won’t even 

drive a car again and all of that. 
When a life is over, 

the one you were living for, 

where do you go? 
I’ll work nights. 

I’ll dance in the city. 

I’ll wear red for a burning. 

I’ll look at the Charles very carefully, 

wearing its long legs of neon. 

And the cars will go by. 

The cars will go by. 

And there’ll be no scream 

from the lady in the red dress 

dancing on her own Ellis Island, 

who turns in circles, 

dancing alone 

as the cars go by.

Poem – Mother And Daughter – Anne Sextom 

Linda, you are leaving 

your old body now, 

It lies flat, an old butterfly, 

all arm, all leg, all wing, 

loose as an old dress. 

I reach out toward it but 

my fingers turn to cankers 

and I am motherwarm and used, 

just as your childhood is used. 

Question you about this 

and you hold up pearls. 

Question you about this 

and you pass by armies. 

Question you about this – 

you with your big clock going, 

its hands wider than jackstraws – 

and you’ll sew up a continent. 

Now that you are eighteen 

I give you my booty, my spoils, 

my Mother & Co. and my ailments. 

Question you about this 

and you’ll not know the answer – 

the muzzle at the oxygen, 

the tubes, the pathways, 

the war and the war’s vomit. 

Keep on, keep on, keep on, 

carrying keepsakes to the boys, 

carrying powders to the boys, 

carrying, my Linda, blood to 

the bloodletter. 

Linda, you are leaving 

your old body now. 

You’ve picked my pocket clean 

and you’ve racked up all my 

poker chips and left me empty 

and, as the river between us 

narrows, you do calisthenics, 

that womanly leggy semaphore. 

Question you about this 

and you will sew me a shroud 

and hold up Monday’s broiler 

and thumb out the chicken gut. 

Question you about this 

and you will see my death 

drooling at these gray lips 

while you, my burglar, will eat 

fruit and pass the time of day.

Poem – Ghosts – Anne Sexton

Some ghosts are women, 

neither abstract nor pale, 

their breasts as limp as killed fish. 

Not witches, but ghosts 

who come, moving their useless arms 

like forsaken servants. 
Not all ghosts are women, 

I have seen others; 

fat, white-bellied men, 

wearing their genitals like old rags. 

Not devils, but ghosts. 

This one thumps barefoot, lurching 

above my bed. 
But that isn’t all. 

Some ghosts are children. 

Not angels, but ghosts; 

curling like pink tea cups 

on any pillow, or kicking, 

showing their innocent bottoms, wailing 

for Lucifer.