मेरो प्रेमको कथा – गोपाल प्रसाद रिमाल 

एउटी काली ठिटी थिइन्, बोल्नै सकिनन्

मेरो  रवाफ सहनै सकिनन् ।

म तिनको राजा थिएँ, तिनी मेरी हुन सकिनन्

ढोकेकी छोरी रहिछिन्, ढोकेसितै बोलिन् ।

तिनी जङ्गली युगकी रहिछिन्, बर्बरता तिनको धर्म रहेछ,

म मानिसको अगिल्तिर के टिक्थिन् ?

अर्की तिनीजस्तै नै बरु काली रहिछिन्

तिनले मलाई सपनामा पाइन् रे

किनभने बिपना बन्धन थियो

बिपनामा खेल मात्र थियो ।

यिनले मलाई बचाइन्, सपनामा पाउनेजस्तै

तिनले चाहिंँ मार्न खोजिन्, रगत पिइन्

बिपनामा नालायक ठहरिएजस्तै ।

कालीहरुको कथा आयो, गोयो ।

अब गोरीहरु छुत्ती खेल्दै छन्

म पनि खेल्दै छु ।

यस्तो प्रेम आखिर लीला न हो

लीलाले पनि मलाई अलमलाउन सकिनन् ।

लीलासित हरदम पाचुके नै छ ।

मलाई त प्रेम र क्रान्ति बराबर छ

सङ्क्रान्ति त महीनौंमहीनौं भइ नै रहेछ ।

मलाई त क्रान्तिसित खेल्ने बानी छ

त्यसैले क्रान्तिले मेरो छहारी सकार्नु छ ।

म त्यसैले जोडा छु, जोडा हुन्छु

क्रान्तिले मलाई नमस्कार गर्न बाँकी नै छ ।

मैले त क्रान्तिलाई सलामी दिसकेँ

क्रान्तिले मर्द भएर सलाम फर्काउन बाँकी नै छ ।

म त्यसैको प्यासो छु, त्यसैको प्रेमी छु

क्रान्तिले मलाई प्रेम गर्न बाँकी नै छ ।

म क्रान्तिको भोको छु

क्रान्तिले मेरो छाक टार्न बाँकी नै छ ।

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.