भेट – गोपाल प्रसाद रिमाल 

पूर्नेको जूनलाई किन पर्खेको ?

भेट्ने उनैलाई हो क्यारे,

तिमी उनैलाई उनकै प्रकाशमा देख,

तिमी उनलाई आजै यो औंसीको रातमा भेट ।

आउने त्यो वसन्तलाई किन कुरेको ?

तिमीले खोजेको फुल हो र ?

उनकै सुवासमा तिमी सास फेर,

तिमी उनलाई आजै यो आएको पुसमै भेट ।

तिमी उनलाई आजै यो औँसीको रातमै भेट ।

भेटमा ओझाले साइत गाओस् भन्ने छ ?

के उनको बोली सुरिलो छैन ?

उनको बोलीको लयमा तिमी खालि मुन्टो हल्लाउँदै—

ताल मात्रै दिन सक,

तिमी उनलाई अहिले नै बिनाबाजा नै भेट ।

तिमी उनलाई आजै यो औँसीको रातमै भेट ।

तिमीले कल्पनामै कैयौंचोटि उनलाई

इन्द्रधनुजस्तो चुनरीको घुम्टो ओढाइदिसकयौ,

मजुरको घाँटी–रङ्गको साटनको चोली लगाइदिसक्यौ,

त्यसैले भेटमा त्यस्तो घुम्टो र चोलो

लैजाने सुर होला,

तर तिमी उनी जस्ती छन् उस्तै नै भेट,

बजार जान बेर नगर ।

उनको लाज नै उनको घुम्टो होस्,

तिम्रो अङ्गालोले उनलाई छोपोस्;

साटनजस्तो उनको छाला हेर,

उनी जस्ती छन् उस्तै नै भेट ।

तिमी उनलाई आजै यो औँसीको रातमा भेट ।

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.