कथा – कार्यालय सरेको सूचना

कोठा ठूलो र फर्निचरले खचाखच भरिएको थियो । पिएको टेबुलबाहेक सबै कुर्सी पर्याप्त सङ्ख्यामा थिएन, ‘कतै कुर्सी खाली भए बस्नु हुन्थ्यो’ को सङ्ख्या पनि पर्याप्त थियो । कहिले भीडसाग वार्ता, अन्तर्वार्ता, कहिले फाइलसाग मन्त्री कक्षको भित्र बाहिर, कहिले फोन र टिपोट । पिए थियो अत्यन्त व्यस्त । भीड थियो पालोका लागि आतुर । एघार बजेदेखि पालो पर्खेर बसेको रामानन्द शुक्लको पालो आउन दुई बज्नुपर्‍यो ।
“भन्नुस्, तपाईंको के छ ?”
“म विगत तीन वर्षदेखि डोल्पामा छु । त्यस्तो दुर्गममा तीन तीन वर्ष बसे । सरुवा गरी पाउाको निवेदन लिएर आएको ।”
“कुन तहमा हुनुहुन्छ?”
“कृषि अधिकृत र हाल निमित्त हाकिम पनि ।”
“अफिसको तह सोधेको होइन, हाम्रो पार्टी सङ्गठनको तह भनेको ।”
“म पार्टीमा लागेको छैन, पिए साब ।”
“पाटीको सिफारिस छ ?”
“त्यो पनि छैन ।”
“यो पनि छैन, त्यो पनि छैन, अनि डोल्पामा नबसेर कहाा बस्ने त । मैले भन्नु पर्दा त तपाईंलाई निमित्त नै धेरै छ ।”
“म सधैाभरि कर्मचारी राजनीतिमा लाग्नु हुादैन भन्ने मान्यतामा बसेा ।”
“कहा छ तपाईंको मान्यता ?”
“निजामती सेवा ऐनमा ।”
“त्यसो भए हाकिम साहेबलाई सानो दुःख दिउ, हुन्छ ?”
“अवश्य, पिए साहेब ।” ओइलाउदै गएको रामानन्द केही उजेलियो ।
“दुर्गम जिल्लामा तीन वर्षभन्दा बढी बस्न नहुने ऐनको दफा ल्याउनु भयो भने सरुवा गर्न सजिलो होला, त्यही दुःख दिउ भनेको ।”
त्यसपछि रामानन्दसागै बसेको अर्को भीड सदस्यको पालो आयो- “ल भन्नुस् तपाईंको के छ ?”

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.