सत्य-सन्देश २ – लेखनाथ पौड्याल

मेरा जीवन-पुष्पको
जगतले पाओस् मिठो बासना
आओस् सौरभ
विश्वको पनि ममा भन्ने भए चाहना ।
आफूमा तिमि दोष
खोज, गुणको गर्बीपना दूर होस्
अर्काका गुण खोज,
दोषहरूको चर्चा, चियो क्यै नहोस् ॥

साहित्यको फुटबल – लेखनाथ पौड्याल

भाषा छ विशाल चौर समा गर्दै ठुलो तर्खर
भै केही फरवार्ड, रेफरि कुनै ब्याकिङ् र गोल्कीपर ।
खेल्दै छौं फुटबल बालक सबै साहित्यको बेसरी
हावा छैन परन्तु भित्र उसमा गुड्दैन केही गरी ।।

खेल्नै हो अब खेल यो यदि भने चाँडो अगाडी सरी
ल्याऊँ शुद्ध विचार-पम्प, उसमा जोडौं र त्यो सुस्तरी ।
हावा जागृतिको क्रमैसित भरौं सर्वत्र त्यो टन्न होस्
भर्दा जोड परेर किन्तु पहिल्यै टुट्ने र फुट्ने नहोस् ।।

त्यो घात-प्रतिघात-चङ्क्रमणको चातुर्यु-सौदामिनी
लड्नासाथ उठेर चक्कर लिंदै घुम्दै रहोस् फन्फनी ।
खेल्छौं हामि जती उती चटपटे उस्को नयाँ रङ्ग होस्
सारा दर्शक वर्ग मस्त सुरमा ताली पिटी दङ्ग होस् ।।

सत्य सन्देश १ – लेखनाथ पौड्याल

कालो मन्दाकिनीको जल, जलनिधिका मोतिको ज्योति कालो
कालो सौदामिनीको चहक सब शरच्चन्द्रको कान्ति कालो।
कैलाश श्रेणि कालो झलमल गर्ने शु्र्यको बिम्ब कालो
यो सारा सृष्टि कालो मनबिच छ भने दम्भ दुर्भाब कालो।।

दोषी माता पिताका बचन गुरुजनादेश नि:शेष दोषी
सत्यात्मा मित्र दोषी गृह परिजनको चाल देखिन्छ दोषी।
पत्नीको प्रेम दोषी अमृतमय मीठा बेदका वाक्य दोषी
यो सारा सृष्टि दोषी बिधिवश छ भने आफ्नो दृष्टि दोषी।।

थोत्रो पाटी उज्यालो, मलिन तृणकुटी, कन्दरा झन् उज्यालो
भिक्षा भारी उज्यालो, अझ वन वनको साग सिस्नु उज्यालो।
फयाङ्लो गुन्द्री उज्यालो, वर पर घुम्दा जीर्ण कन्था उज्यालो
तृष्णाको तृच्छ जालो मनबीच नभए जो मिल्यो सो उज्यालो।।

भर्दाभर्दै हजारौँ बिषय-सुख-घडा देह लम्तन्न पर्दा
झर्दा सम्पुर्ण सेखी, तुजुक पवनले निस्कने जोड गर्दा्
सर्दा आपस्त डर्दै पर पर धमिलो नाचको अन्त्य पर्दा
गिरदामा साथ जाने कुन-कुन चीज हुन्? सम्झ ती काम गर्दा।।

जस्तो मानी धनीका नगिच हर घडी तृपत जोडेर हात
छाती खोलेर गर्छौ हृदय बुझि सदा नम्रता साथ बात।
दु:खीका साथ उस्तै बिनयसित सदा मर्म सम्झेर बोल
गर्नै पर्दैन फेरि ब्रत, जप, तपले स्वर्गको मोल तोल।।

मत्ता हात्ती हलुङ्गो, बितत जलधिका ह्वेल माछो हलुङ्गो
जङ्गी बेडा हलुङ्गो, विकट कटकटे रेलगाडी हलुङ्गो।
शैलश्रेणी हलुङ्गो, पृथुतम पृथिवी गोल सारा हलुङ्गो
यो व्रह्माणडै हलुङ्गो, जब सब मनको तिर्सना लाग्छ टुङ्गो।।

English Poem – Goodbye My Son – Noreen Carden

The wire you ordered came today.
I stacked it by the garden gate.
Standing under the arc of a rainbow.
In your big raincoat snuggled safe.
God knows you’re in my head.
The dog whines knowing you are gone.
Twice today I heard your favourite song.
I check the phone in the hall.
Way too early for your call.
My powers of persuasion didn’t work.
To beg you stay I had no right.
So I drove you there to catch your flight.
I cant believe sun shone that day.
All my colours are washed away.
You are a carpenter building a bridge to go.
While the tattered ribbons of my heart dangle.
My tears fall as a stream.
In which I sift the foggy ashes of my dreams.

English Poem – Life A Journey – Noreen Carden

I am born.
My own clean sheet.
My road in life is incomplete.
I start my journey baby steps
Alternate routes to right and left.
Wayward steps lead me astray.
My parents, warned, worried, prayed.

My journeys changed now i’m full grown.
My steps are totally my own.
I learn each time i veer away.
Each lesson marks me in some way.
My scars i hide, my fair sides out.
I walk and learn what life is about.

Now i’m in my sunset years.
I’ve learned my lessons have no fear
I made mistakes along the way.
Each time my conscience made me pay.
Advice to youth if they allow.
Life is precious live well now.

English Poem – The Person We See – Noreen Carden

Grey wispy hair pokes through her hat
Waddling homeward on worn down heels
Carrying bags that hit and bump
on legs as they hurry through city streets

Sitting alone in her cold flat
She dreams by the fire of days long gone
When she was looked at not just seen
When she was pretty and young and strong

Once she wore silk against her skin
Heads would turn as she walked in
Her opinion was sought and acted upon
Her smile could cause a soul to yearn
That was in the long ago when friends
were plenty and troubles few
Now people look but never see
The person that she used to be